ditadresje.com
Alweer oom, tante, opa en oma
27 Maart, wij waren al vroeg wakker. Te vroeg, althans om te bellen. Na een uurtje de klok vooruit kijken, vonden wij het welletjes. En vroeg in de ochtend hebben we de telefoon ter hand genomen om ons wonder met anderen te delen.
Uiteraard was niet iedereen meteen te bereiken, de een slaapt met oordoppen en de ander laat zijn telefoon beneden liggen... Hebben wij iedereen de blijde boodschap verteld. De kraamhulp zette koffie en ons huis vulde zich met familie en vrienden. Ik at, na lange tijd, weer eens een boterham met filet americain en mocht even naar beneden.
De grote, kleine afwezige was Tye. Voor hem hadden we een speciaal ontvangst bedacht. Tye kwam 's middags na zijn middagslaap met oma Maria. Iedereen werd uit de slaapkamer verbannen en Gryts werd in haar wiegje gelegd, voor hij met papa naar boven kwam om kennis te maken met zijn zusje.
Tye vond het vreemd, maar wel fijn dat zijn mama niet meer dik was. Hij had een vogelhuisje beschilderd en cakejes gebakken met oma. Die hebben we eerst opgegeten. Tye mocht een kadootje uitpakken, we hadden een mooie vrachtwagen voor hem gekocht. Daarna vertelden we hem dat hij iets nieuws had gekregen. Waarbij wij natuurlijk op zijn zusje doelden. Tye vond dat ook...zijn nieuwe vrachtwagen was inderdaad heel interessant. Tjarko en Tye gingen daarna, met de mooie nieuwe vrachtwagen, in de wieg kijken. Iets wat Tye de laatste weken al vaak had gedaan. Steeds was de wieg leeg. Vandaag was het anders. Tye werd er een beetje nerveus van, hij moest steeds met een heel hoog stemmetje lachen. De eerste kennismaking van een grote broer met een kleine zus was mooi en ontroerend om te zien.
26 Maart 2010: Gryts ziet het levenslicht
's Ochtends ontdekte ik wat bloedverlies. Gezien de mate van zwanger-zijn en het naderende weekend voldoende reden voor telefoontje aan de verloskundige. Even melden dat er iets aan zat te komen.
Maar verder niets aan de hand, geen reden voor paniek en dus over naar de orde van de dag. Tjarko ging werken, Tye naar het kinderdagverblijf en mijn ouders over de vloer om ons huis showroomklaar maken. We hadden namelijk enkele dagen eerder met een groot artikel in het BrabantsDagblad gestaan ivm de geplande deelname aan de openhuizenroute op zaterdag 27 maart.
Mijn actieradius beperkte zich inmiddels tot enkele meters. Met pijn en moeite koffie zetten en dan zsm terug naar de bank, mijn homebase. Een draai op de bank gaf een stekende pijn, maar van weeen was nog geen sprake.
Tegen het einde van de werkdag belde Tjarko. Toen hij voorstelde om op zaterdag te gaan klussen in ons nieuwe huis, vertelde ik hem dat wij dat dat er wat mij betreft niet in zou zitten. Het kwartje viel en samen smeedden we een plan om Tye, zonder argwaan te wekken, voor die nacht onder de pannen te brengen.
Tjarko haalde Tye op van het kinder dagverblijf en kwam even langs huis om spullen te pakken en mij een knuffel te geven, voordat hij met opa Herman mee naar Vlijmen zou gaan. Tjarko zou op de terugweg even langs de snackbar gaan, want er moest snel een calorierijke maaltijd komen. Het moment dat Tjarko en Tye het huis verlieten namen de krampen toe, ons meisje zat eraan te komen. Tijdens het eten begonnen de weeen om de 3 minuten te komen.
Tjarko vond het tijd om de verloskundige te bellen, ik zat nog een beetje in de ontkenningsfase. Bellen als ze om de minuut komen was m.i. tijd genoeg...
De verloskundige had het blijkbaar niet druk, zij was er een kwartier later al. Na de controle gaf zij aan dat Tjarko gelijk had gehad, ik had 4 centimeter ontsluiting. (Voor de leken onder ons; bij 10 cm. komen ze...) Gryts was nog niet ingedaald, het zou dus weer een ziekenhuis bevalling worden. Tenzij wij er op stonden om nog even af te wachten... Uhm, nee!
De kraamhulp werd uitgenodigd en het ziekenhuis werd ingelicht dat we eraan kwamen. En net als bij de bevalling van Tye ging ik vrolijk, stiekem puffend, op weg naar de verloskamer. Daar begon het wachten, de kraamhulp moest uit Boxtel komen en deed er (ruim) een uur over. In de tussentijd kletsen wij wat. Ik zuchte de weeen weg en we plaatsten nog wat misleidende berichtjes op Twitter.
Toen alle genodigden aanwezig waren, kon het feest beginnen. Het was inmiddels al na 8-en. De kraamhulp kreeg nog wat instructies en er werd nog een controle gedaan. De kraamhulp die ik net 2 minuten daarvoor een hand had gegeven klom op een stoel en terwijl de vliezen werden gebroken mocht zij met haar volle gewicht op mijn buik gaan hangen. Ik was er, na de ellendige, pijnlijke laatste periode van de zwangerschap op gebrand om deze baby eruit te knallen. En zo gebeurde het.
Een paar keer puffen, 10 minuten persen, een klein beetje hulp en hop daar was ze. Om 20.42u werd Gryts geboren. De verloskundige moest nog even in aktie komen om de navelstreng van de nek van Gryts te halen, ondanks alle adrenaline een angstig moment.
Gryts werd daarna direct op mijn borst gelegd, ze liet van zich horen en had honger. Mooi! Precies zoals ik het bedacht had.
Tijdens de controle van Gryts opperde ik dat ik naar de wc moest, er werd instemmend gemompeld. Dus ik stond op van het bed en waggelde naar de badkamer, dat was eigenlijk niet de bedoeling...blijkbaar. Onze, ervaren, verloskundige zei dat ze dat nog nooit zo mee had gemaakt. Ach ja, één keer moet de eerste keer zijn ;-)
Ik had begrepen dat we naar huis moesten, kleedde me aan en even later zat ik met Tjarko en ons nieuwe gezinslid in de auto. Rond half 12 kwamen we aan in de Teugenaarsstraat, de kraamhulp kwam even later aan. Die mocht eerst de zooi in de verloskamer nog opruimen. Tijdens de rit naar huis hadden we al besloten dat we de familie pas de volgende ochtend in zouden lichten. Dus na een kop koffie en een beschuitje met rose muisjes gingen wij moe, maar voldaan slapen. Ook Gryts vond dat een goed plan, zij sliep die nacht voor de eerste keer in het wiegje waarin ook tante Natascha, tante Esther, Tjarko en Tye hadden geslapen.