ditadresje.com
Laatste stukje zwangerschap
Nu baby 2 zich heeft gemeld kan ik eindelijk weer eens rustig gaan zitten en de tijd nemen om terug te kijken op de laatste periode. Terwijl Gryts zich in mijn buik ontwikkelde volgens het boekje, overwoog ik een encyclopedie over zwangerschapskwaaltjes te gaan schrijven. Kort samengevat, ik was niet zo mobiel als ik graag zou willen en de acceptatie daarvan heeft wat tijd en energie gekost.
In die zelfde periode vroeg Tye nogal wat aandacht en bevestiging, hoe toevallig... Hysterische taferelen bij het slapen gaan, krijsen om opgetild te worden en vaak opzoeken van grenzen. Niet de Tye die wij kennen.
Een pedagogisch-tactisch overleg tussen pa en ma leverde een strijdplan op om de rust terug te laten keren. Binnen enkele dagen hadden we weer een bedritueel ipv bedstrijd. En daarmee keerde bij alle partijen de energie terug om overdag leuk te zijn.
Tye was al geruime tijd bezig met ‘de baby'. Op zijn kinderdagverblijf was net een zwerm baby's geland, dus hij wist al hoe ze eruit zien en vindt het leuk om met ze te spelen en te helpen bij de verzorging.
Alleen die dikke buik van zijn mama maakte hem soms wel wat onzeker. Met name toen er een babybedje kwam, dat na een paar dagen nog steeds leeg was, had hij het even moeilijk.
Ondertussen waren er al diverse mooie data voorbij gegaan en ook de uitgerekende datum werd het niet. Ik was van plan was om deze zwangerschap vlotjes en dus ruim binnen de termijn af te werken, ik kan wel stellen dat dat in meerdere opzichten niet gelukt is.
26 Maart, 1 week na de uitgerekende datum, zou de verjaardag van Gryts worden.
In het volgende bericht volgt een korte uiteenzetting van die dag. Geen zorgen, de sappige details zal ik u besparen ;-)
WORDT VERVOLGD
Gryts Rikkerink - 26 maart 2010 (een rammetje)
Ons meisje :-) zusje van Tye.
Het is stil
Klopt, we hebben het erg druk met onze nieuwe woning en de komst van nummer twee. Kortom, even nog geen nieuwe verhalen. Uiteraard zal hier binnen nu en twee weken een berichtje staan ;-) wat zou het toch worden?!!Een 3d echo van de nieuwste aanwinst
Eigenlijk snap ik geen hol ervan hoe dit werkt, maar dat het supervet is dat lijkt me duidelijk.
Voor de oma's hadden we dit geregeld aangezien in hun tijd dit allemaal nog niet mogelijk was, en ze hebben zichtbaar genoten van deze gebeurtenis. Dit filmpje geeft denk ik wel een beeld hoe de 3/4 uur voor ons was.. echt geweldig!
De zwangerschap tot nu toe
Nu mijn buik serieuze vormen aan begint te nemen, niemand die zich nog afvraagt of ik misschien zwaar getafeld heb en de echo's allemaal in orde blijken te zijn, is het tijd om eens stil te staan bij deze nieuwe telg. (Want ja, ik hield een slagje om de arm na eerdere ervaringen)
Hoe anders een tweede zwangerschap is, blijkt wel uit het feit dat we nog geen ‘officiele werktitel' voor de nieuwe baby hebben.
Sinds een paar weken zit er voelbaar leven in mijn buik. Aanvankelijk was het ongeveer 3 keer per dag een klein plopje, inmiddels wat meer, maar het blijft aan de tamme kant. Het was wel even wennen na de zwangerschap van Tye, want die meldde zich al eerder in de zwangerschap en was van het begin tot het einde 23 uur per dag rond aan het stuiteren. De echo heeft laten zien dat de placenta deze keer aan de voorzijde van mijn buik zit. Dat verklaart waarom ik nu alleen vloeiende bewegingen in mijn buik voel. Tye's bewegingen waren qua gevoel veel scherper. Dus dit is aan de ene kant een verademing, maar aan de andere kant ook wel een beetje een gemis. Ik moet soms echt tijd uit trekken om deze baby te zoeken en te voelen.
Tye vindt die dikker wordende buik prachtig. Hij komt regelmatig naar me toe om mijn buik te aaien; ‘Ik wil ook baby'. Een paar weken geleden, net na de douchescene had Tye helemaal door hoe het zit. Hij wees naar mama's dikke buik; ‘baby' vervolgens naar papa's buik; ‘baby' Uhm, nee Tye...papa heeft boterhammen in zijn buik.
De zwangerschap vliegt werkelijk voorbij, ik voel me goed en het gewone leven gaat door. Omdat we het de komende tijd druk hebben met werken, verbouwen en de voorbereidingen op het verhuizen, heb ik me toch maar weer opgegeven voor een zwangerschapscursus. Bewust even stil staan bij wat komen gaat is in deze hectische tijden geen overbodige luxe.
Ik zal de komende tijd proberen om ook wat over deze zwangerschap te vertellen, want ik weet inmiddels dat zelfs de meest intense belevenissen na een tijdje naar de achtergrond verdwijnen. En ook dit kindje gun ik een blijvende herinnering aan zijn/ haar prilste bestaan...