ditadresje.com
Alweer oom, tante, opa en oma
27 Maart, wij waren al vroeg wakker. Te vroeg, althans om te bellen. Na een uurtje de klok vooruit kijken, vonden wij het welletjes. En vroeg in de ochtend hebben we de telefoon ter hand genomen om ons wonder met anderen te delen.
Uiteraard was niet iedereen meteen te bereiken, de een slaapt met oordoppen en de ander laat zijn telefoon beneden liggen... Hebben wij iedereen de blijde boodschap verteld. De kraamhulp zette koffie en ons huis vulde zich met familie en vrienden. Ik at, na lange tijd, weer eens een boterham met filet americain en mocht even naar beneden.
De grote, kleine afwezige was Tye. Voor hem hadden we een speciaal ontvangst bedacht. Tye kwam 's middags na zijn middagslaap met oma Maria. Iedereen werd uit de slaapkamer verbannen en Gryts werd in haar wiegje gelegd, voor hij met papa naar boven kwam om kennis te maken met zijn zusje.
Tye vond het vreemd, maar wel fijn dat zijn mama niet meer dik was. Hij had een vogelhuisje beschilderd en cakejes gebakken met oma. Die hebben we eerst opgegeten. Tye mocht een kadootje uitpakken, we hadden een mooie vrachtwagen voor hem gekocht. Daarna vertelden we hem dat hij iets nieuws had gekregen. Waarbij wij natuurlijk op zijn zusje doelden. Tye vond dat ook...zijn nieuwe vrachtwagen was inderdaad heel interessant. Tjarko en Tye gingen daarna, met de mooie nieuwe vrachtwagen, in de wieg kijken. Iets wat Tye de laatste weken al vaak had gedaan. Steeds was de wieg leeg. Vandaag was het anders. Tye werd er een beetje nerveus van, hij moest steeds met een heel hoog stemmetje lachen. De eerste kennismaking van een grote broer met een kleine zus was mooi en ontroerend om te zien.
26 Maart 2010: Gryts ziet het levenslicht
's Ochtends ontdekte ik wat bloedverlies. Gezien de mate van zwanger-zijn en het naderende weekend voldoende reden voor telefoontje aan de verloskundige. Even melden dat er iets aan zat te komen.
Maar verder niets aan de hand, geen reden voor paniek en dus over naar de orde van de dag. Tjarko ging werken, Tye naar het kinderdagverblijf en mijn ouders over de vloer om ons huis showroomklaar maken. We hadden namelijk enkele dagen eerder met een groot artikel in het BrabantsDagblad gestaan ivm de geplande deelname aan de openhuizenroute op zaterdag 27 maart.
Mijn actieradius beperkte zich inmiddels tot enkele meters. Met pijn en moeite koffie zetten en dan zsm terug naar de bank, mijn homebase. Een draai op de bank gaf een stekende pijn, maar van weeen was nog geen sprake.
Tegen het einde van de werkdag belde Tjarko. Toen hij voorstelde om op zaterdag te gaan klussen in ons nieuwe huis, vertelde ik hem dat wij dat dat er wat mij betreft niet in zou zitten. Het kwartje viel en samen smeedden we een plan om Tye, zonder argwaan te wekken, voor die nacht onder de pannen te brengen.
Tjarko haalde Tye op van het kinder dagverblijf en kwam even langs huis om spullen te pakken en mij een knuffel te geven, voordat hij met opa Herman mee naar Vlijmen zou gaan. Tjarko zou op de terugweg even langs de snackbar gaan, want er moest snel een calorierijke maaltijd komen. Het moment dat Tjarko en Tye het huis verlieten namen de krampen toe, ons meisje zat eraan te komen. Tijdens het eten begonnen de weeen om de 3 minuten te komen.
Tjarko vond het tijd om de verloskundige te bellen, ik zat nog een beetje in de ontkenningsfase. Bellen als ze om de minuut komen was m.i. tijd genoeg...
De verloskundige had het blijkbaar niet druk, zij was er een kwartier later al. Na de controle gaf zij aan dat Tjarko gelijk had gehad, ik had 4 centimeter ontsluiting. (Voor de leken onder ons; bij 10 cm. komen ze...) Gryts was nog niet ingedaald, het zou dus weer een ziekenhuis bevalling worden. Tenzij wij er op stonden om nog even af te wachten... Uhm, nee!
De kraamhulp werd uitgenodigd en het ziekenhuis werd ingelicht dat we eraan kwamen. En net als bij de bevalling van Tye ging ik vrolijk, stiekem puffend, op weg naar de verloskamer. Daar begon het wachten, de kraamhulp moest uit Boxtel komen en deed er (ruim) een uur over. In de tussentijd kletsen wij wat. Ik zuchte de weeen weg en we plaatsten nog wat misleidende berichtjes op Twitter.
Toen alle genodigden aanwezig waren, kon het feest beginnen. Het was inmiddels al na 8-en. De kraamhulp kreeg nog wat instructies en er werd nog een controle gedaan. De kraamhulp die ik net 2 minuten daarvoor een hand had gegeven klom op een stoel en terwijl de vliezen werden gebroken mocht zij met haar volle gewicht op mijn buik gaan hangen. Ik was er, na de ellendige, pijnlijke laatste periode van de zwangerschap op gebrand om deze baby eruit te knallen. En zo gebeurde het.
Een paar keer puffen, 10 minuten persen, een klein beetje hulp en hop daar was ze. Om 20.42u werd Gryts geboren. De verloskundige moest nog even in aktie komen om de navelstreng van de nek van Gryts te halen, ondanks alle adrenaline een angstig moment.
Gryts werd daarna direct op mijn borst gelegd, ze liet van zich horen en had honger. Mooi! Precies zoals ik het bedacht had.
Tijdens de controle van Gryts opperde ik dat ik naar de wc moest, er werd instemmend gemompeld. Dus ik stond op van het bed en waggelde naar de badkamer, dat was eigenlijk niet de bedoeling...blijkbaar. Onze, ervaren, verloskundige zei dat ze dat nog nooit zo mee had gemaakt. Ach ja, één keer moet de eerste keer zijn ;-)
Ik had begrepen dat we naar huis moesten, kleedde me aan en even later zat ik met Tjarko en ons nieuwe gezinslid in de auto. Rond half 12 kwamen we aan in de Teugenaarsstraat, de kraamhulp kwam even later aan. Die mocht eerst de zooi in de verloskamer nog opruimen. Tijdens de rit naar huis hadden we al besloten dat we de familie pas de volgende ochtend in zouden lichten. Dus na een kop koffie en een beschuitje met rose muisjes gingen wij moe, maar voldaan slapen. Ook Gryts vond dat een goed plan, zij sliep die nacht voor de eerste keer in het wiegje waarin ook tante Natascha, tante Esther, Tjarko en Tye hadden geslapen.
Zwaailicht
Gisteren op de fiets met Tye naar kantoor. Papa moest overwerken, dus net voor bedtijd gingen we papa eten brengen. Op de heenweg begon Tye ploseling enthousiast te wijzen en te roepen -tatutatu- Mijn vragen of hij een brandweerauto, een ziekenauto of politiewagen had gezien werden allen met ‘nee' beantwoord.
Even later, op de terugweg, begon Tye wederom enthousiast -tatutatu- te roepen. Dit keer zag ik wel waar hij naar wees. Een kleine pick-up met een zwaailicht. Toen ik ernaar wees en vroeg of hij de auto met het zwaailicht bedoelde zei Tye geen ja of nee, hij begon te zwaaien en hield dat vol tot we thuis waren...
Zoals al voorspeld werd door menig ouder, het praten is begonnen. Iedere dag een paar woorden meer. En Tye heeft er lol in. Vanavond tijdens het omkleden oefende papa met Tye en even later lukte het zelfs om, ‘ik ben Tye' na te zeggen. Het was nog enigzins krakkemikkig, maar daardoor niet minder stoer! Het komt helemaal goed met die jongen van ons :-)
Zandbak sjoelen
Als ik het mij goed herinner hebben wij ooit gezworen dat ons huis/ onze tuin geen speelpaleis wordt. Wij zijn weer een klein stukje verder door onze hoeven gezakt; en kunnen met gepaste trots verkondigen dat ons speelpaleis nu ook over een zandbak beschikt.
Tye is sinds kort eigenaar van zo'n blauw, plastic, schelpgevaarte. Superhandig, want multi-functioneel. Katten maken bijvoorbeeld geen schijn van kans, oester gesloten is kans verkeken. Daarnaast is het topdeel van de schelp prima bruikbaar als zwembad. Het zal niemand verbazen dat er de afgelopen weken meerdere tropische momenten waren waarop ik jaloers was op die spetterende Tye.
Het is best wel fascinerend om te zien wat zo'n klein mannetje allemaal meemaakt in en rond zijn zwem- cq zandbak. Tye ontdekte laatst het gevulde zwembad iets eerder dan gepland. Het zwemwater stond nog op te warmen in de zon. Tye kwam me halen en bracht me naar zijn regenlaarzen. Die moesten aan...
Enkele dagen later stond de schelp in zandbak-stand. Tye pakte de bovenste schelp en schoof deze naar een plekje in de zon. Toen moest de onderste schelp (met 50 kg zand erin) eraan geloven. Duwen, trekken, niets hielp... Na een korte overpijnzing ging Tye door de knieen, hij had het probleem gevonden. Er lag een hulstblaadje voor de zandbak...
Dan nog een gevalletje ‘typisch'. Tye gaat namelijk niet ín de zandbak. Spelen met zand oké, maar eigenlijk alleen met een schep/ emmer. Want zand aan het blote vel is niet wenselijk. Regelmatig zien wij Tye tijdens het spelen zijn handen afvegen. Ieder korreltje wordt zorgvuldig afgeklopt of weggeveegd. Eng herkenbaar, want zowel Tjarko als ik hebben een hekel aan los zand. Maaruh, mocht je ons zoeken: Wij zitten, voor het goede doel, met grote regelmaat taartjes te bakken in de zandbak.
Ja, ja... serious business dat ouderschap.
Wat krijgt Tye nou??
Het bewijs ligt er, wij beginnen aan het idee te wennen. Wij zijn blij dat we kunnen vertellen dat Tye - als alles goed gaat - ergens in maart 2010 een broertje of zusje krijgt.
Moederdag nieuwe stijl
Ik ben nooit zo van de moeder-/vaderdag geweest. Natuurlijk is het een mooie gelegenheid om moeder/ vader eens extra in de watten te leggen, maar na het versjes tijdperk is het toch vooral de commersie die er wel bij vaart.3 Weken geleden mocht ik voor de 2de keer ervaren wat het is om moeder te zijn op moederdag. Vorig jaar was Tye nog te klein om er zelf werk van te maken, maar met een ‘beetje' hulp van de leidsters op het kinder dagverblijf kwam er een mooi knutselwerkje.
Dit jaar was het een ander verhaal. Tye had een mooie krastekening gemaakt op een hartvormig blaadje. Op dat hart was een luciferdoosje geplakt, waarvan de bestemming mij een raadsel was. (Inmiddels weet ik dat het bedoeld is als juwelendoosje...)
Tye en zijn papa waren die zondag al vroeg uit de veren. Ik lag nog te dromen toen de heren aan mijn bed kwamen met een lekker ontbijt.
Tjarko (althans dat gok ik) had broodjes gesmeerd en een mandarijntje voor me gepeld. Tye stond aan mijn bed en begon de mandarijnpartjes in hoog tempo in mijn mond te stoppen. Het was even doorwerken, maar ze smaakten prima. Toen de mandarijn helemaal in mijn mond was verdwenen storte hij zich op het volgende project. Het broodje. Een moment van vertwijfeling. Was dat rookvlees op het broodje? Ja! Tye pakte het broodje, deed een stap naar achteren en begon te eten. Zoiets lekkers deel je zelfs niet met de allerliefste mama. Ik moet eerlijk zeggen dat ik, zonder ook maar een hap te nemen, genoten heb van dat broodje. Het was geweldig om te zien!Ik kijk nu al uit naar vaderdag... (Uhm, wanneer is dat?)
Tye is verhuisd!
Vanmiddag na het douchen waren we met z'n 3-en boven. Tjarko en ik lagen op ons bed te stoeien met onze kleine man. Plotseling ging Tye er vandoor, hij ging naar zijn eigen kamer. Om al snel weer terug te komen met een van zijn popjes. De speen die daaraan vast zit werd in Tjarko's mond geduwd en Tye ging er weer vandoor. Niet veel later kwam hij terug met nog een popje, ditmaal was ik de gelukkige. Hoppa, ook een speen in mijn mond. Maar dat was nog niet genoeg. Ook Youssoef (het knuffel nijlpaard) en Apie werden in ons bed gegooid. Tye liep nog 2x op en neer en haalde zijn complete slaapuitrusting (dekbed en slaapzak) en legde dat bij ons op bed. Toen was meneer klaar, hij klom op bed en ging erbij liggen. Een grote, trotse glimlach op zijn gezicht...
De laatste dagen staan in het teken van ‘hetzelfde doen'. Met name wat papa doet en heeft is erg interessant. Tye doet bijvoorbeeld erg zijn best om exact hetzelfde te gaan zitten als Tjarko doet. Wij houden soms ons hart vast, zitten op het randje van de bank is toch echt iets voor gevorderden...
Vanavond aten we shoarma, de knoflooksaus hadden we op het bord van Tye (preventief) al vervangen door een lepeltje kwark. Tjarko nam wat sla uit de zak (het is immers wel zondag...) en stopte enkele blaadjes in zijn mond. Het duurde niet lang voordat Tye de zak met sla te pakken had en een blaadje sla in zijn mond stopte. Aan zijn gezicht te zien vond hij het niet lekker. Een blik op pa was echter genoeg om zijn mening te doen veranderen. Tjarko zei ‘mmmm, lekkerrrr' en Tye at flink door. Vervolgens werd er nog een poging gedaan om een zelfde broodje shoarma te bouwen, het werd geen succes, maar het resultaat was voldoende om Tye tevreden te stellen.
Het is erg leuk om te zien hoe Tye nu meer naar Tjarko toe trekt. Hij zoekt hem steeds vaker op en moet dan echt even door hem geknuffeld worden. Normaal mag ik Tye op bed leggen, maar gisteren werd ik door Tye uitgezaaid. Papa moest het doen!
Tye vertelt nog steeds hele verhalen en soms komt er zomaar een woord voorbij dat we begrijpen. Andersom is dat ook het geval. Als we bijvoorbeeld vragen om iets weg te brengen naar de keuken, dan voert Tye de opdracht feilloos uit. Leuk!
Een leuke tijd, vol nieuwe dingen. Maar ook een tijd waarin Tye regelmatig op zoek gaat naar grenzen en goed laat merken wat hij wel/ niet leuk vindt. Daarover vast en zeker later meer...
Kleine klauteraar
Onze wekker maakte vanmorgen een nieuw geluid. We waren er wel meteen wakker van. Tye had er blijkbaar genoeg van in zijn bed en besloot, zonder ons te roepen uit bed te komen. Enig obstakel was die belachelijk hoge rand van zijn babyledikantje.
Ik zie bijna voor me hoe het moet zijn gegaan. Met slaapzak en al zijn de benen over de rand gegooid en (aan de bult te zien) kwam zijn hoofd niet veel later over de rand. Gevolg: BOEM, WHEEEEH! èn een nieuw bed.
Tye is vanavond voor de eerste keer zelf in zijn juniorbed geklommen en slaapt nu als een roosje, op zijn kop, maar in bed. Alle stopcontacten zijn afgeplakt en de kasten afgesloten... Eens kijken waar we hem morgenvroeg aantreffen.
Koter-carnaval
Tye probeerde de discolichten onder de dansvloer te vangen, hoempa is cool, serpetine is raar. Tye heeft zich prima vermaakt...en moeders ook! Hoera, ik ben een jongen!
Na alle nachtelijke onrust van de laatste tijd hebben we weer een nieuw evenwicht gevonden. En nieuw ritme, waarin wij de avonden weer voor onszelf hebben. Alle nieuwe kunstjes eisen hun tol, Tye valt tegenwoordig om half 7 al bijna om van de slaap.
Het was even wennen om Tye niet meer aan te horen komen, het stommelde geluid heeft plaats gemaakt voor bijna geruisloze stapjes. Plotseling staat Tye achter me en hangt dan aan mijn been. Kinderen van tegenwoordig hebben het maar lastig, geen jurk meer om zich onder te verschuilen, maar een paar broekspijpen die nauwelijks bescherming bieden. Tye slaat zich er aardig doorheen, hij moet soms even ontdooien, maar begint dan aan zijn ‘kieke-boe-spelletje' met zijn toeschouwers. Om vervolgens je hand vast te pakken en samen verder te lopen.
Het gaat allemaal zoals de boeken al voorspelden. De tijd waarin Tye verbanden en patronen kan zien is aangebroken. Hij heeft dondersgoed in de gaten in welke kast de lekkere dingen liggen. We treffen hem dan ook regelmatig met een wijzend vingertje aan, hij weet precies wat hij wil en blijft staan tot hij een antwoord krijgt. Soms krijgt hij zijn zin, soms een afwijzing. Dan komen er tranen, maar het verdriet duurt nooit lang, hij laat zich goed afleiden.
Luiers verschonen heeft ook een nieuwe dimensie gekregen. Tye heeft ontdekt dat hij een jongetje is. Zodra de luier uitgaat checkt hij met beide handen of alles nog op zijn plekkie zit. Een blote papa is ook een gewild studieobject, die heeft dezelfde dingen (en dan heb ik het niet over zijn mooie grote ogen). Van mama's lijf snapt Tye nog niet veel, daar hangt niks aan, dus snel door naar het volgende item wat wel zijn aandacht verdient. Wij hebben afgesproken dat we zo normaal mogelijk met zijn ontdekking omgaan, een piemel is iets wat je hebt, of niet, en daar mag je dan ook kennis mee maken. Niks om je voor te schamen.
Tye wordt steeds meer een eigen persoontje en wij genieten daar iedere dag met volle teugen van.
Eindelijk een nieuw bericht...
We kregen nogal wat tips en steunbetuigingen na voorgaand bericht, dus hier even een kleine update.
De avond waarop ik het bericht schreef heeft Tye nog een uur moeilijk gedaan en toen was het klaar. Inmiddels zijn we alweer 2 cycli verder. Van gebroken nachten naar lange, stille nachten weer terug naar nachtelijk huilen ivm overvolle luiers. Inmiddels hebben we 'de stijd' gewonnen en is Tye 2 kiezen rijker en draagt 's nachts een maatje meer. Tye heeft zijn bedtijd vervroegd en zit nu soms tijdens het avondeten al in zijn ogen te wrijven. Als hij zijn pyama aan heeft probeert hij van de commode in zijn bed (2 meter verderop) te springen, draait zich op zijn buik, knietjes eronder en knorren maar.
O, ja en als Tye klaar is met slapen, maar nooit voor half 7, dan magdie bij ons in bed. Als meneer eenmaal zijn plekkie gevonden heeft zwiept hij er zo nog 2 tot 3 uur slaap achteraan. Heeeeeerlijk!
Woeiiii Tye loopt, en hoe!
15 Januari, 14 maanden op de kop af, loopt ons menneke zelfstandig door het huis heen. Het zat er al een tijdje aan te komen maar nu je hem dus echt overal rond ziet lopen is dat echt geweldig!!! Op dit filmpje valt die wel onderuit maar goed.. op de tientallen filmpjes die nu al gemaakt zijn doet die dat steeds... sta op en loop!! en dat doet die dan. Zelfs nu komt die aanlopen omdat ik achter de computer zit :-)
Hoe doén ze het!?
Tye lag even voor de jaarwisseling rustig te slapen, dus wij besloten hem lekker te laten liggen. Afgelopen nacht om 0.00u barstte, ook hier, het vuurwerk los. Tjarko had goed zijn best gedaan bij de vuurwerkboer. Alleen siervuurwerk,... maar wat een geweld...! Met een flinke piep in de oren en een slok gluhwein in de kraag, waren wij beiden helemaal flabbergasted. Alweer een voorspelling (van meer ervaren collega-ouders) die waarheid werd, ze slapen er ècht doorheen! Ik zeg; Mooi stukje evolutie!
O, ja en iedereen de beste wensen! Ook namens man en kind.
Dansen, dansen!
O, wat zal ik schrijven... Er gebeurt zoveel...
Ik zou kunnen schrijven over de opkomende hoektanden die Tye, en ons, menige uren uit bed hebben gehouden. Maar ach...dat was vorige week. Dat zijn we alweer (bijna) vergeten. (Verdringen is een populair en effectief copingmechanisme van "jonge ouders", toch??)Ik zou ook een trots berichtje kunnen schrijven over de eerste losse stapjes, maar dat bewaar ik even voor het moment dat er meer dan 4 losse stapjes gezet worden... "Want dan begint het pas echt!" aldus ervaren ouders... Ik kan niet wachten en ben bovenal erg benieuwd wát er dan écht gaat beginnen.
Maar deze keer schrijf ik over dansen. Tye begint op zijn beentjes te wippen zodra hij iets hoort wat eventueel ook maar in de buurt van muziek komt. Het zou kunnen dat dat dansen iets is wat alle kinderen doen, maar ik vind het op dit moment wel echt karakteristiek voor Tye. Zo nu en dan tref ik Tye en Tjarko samen in de huiskamer aan terwijl ze samen naar muziek luisteren. Tjarko draait zijn favoriete plaatjes, Tye wipt op de maat mee of slaat met zijn handjes op de verwarming om de muzikale compositie nog wat extra swing te geven.
De sambaballen draaien overuren, als wij er niet mee lopen te schudden heeft Tye ze te pakken. Verder zijn alle loszittende, harde voorwerpen geschikt om "muziek" mee te maken, of om er simpelweg mee op de verwarming te rammen. Geluid is geluid en daar kun je dan weer op dansen. Het is zoooo simpel!Zo, nu snel naar bed, want het is zo weer morgen. En morgen moet ik weer fris zijn, want heeeel misschien mag ik dan het loopberichtje wel schrijven...
Tye heeft het er maar moeilijk mee.
Aan alle kanten groeien er dingen uit zijn hoofd.
Ten eerste is er het haar. Tye heeft vorige week zijn eerste officiele "slechte-haar-moment" gehad. Het was net alsof hij op zijn kop in bed had gestaan, precies op de kruin zat een pluizige wirwar die alle kanten op stak. Waar tot voor kort een aai over zijn bol nog voldoende was om een volledig kapsel in het gareel te krijgen, moest er nu een heuse borstel aan te pas komen...
De andere objecten die uit Tye's hoofd te voorschijn komen maken echter meer indruk. Want ondanks de verhalen in sommige opvoedboeken, dat koorts en niet lekker zijn niets met tanden-krijgen te maken heeft, heeft Tye er toevallig iedere keer last van als er een tand door moet komen. De vorige tand is goed en wel door en weer zitten er 3 grote bobbels onder het tandvlees... Een lol dat we hebben! De nachten zijn aan de korte kant, onze zoon check 2-3x per nacht of we nog wel alert zijn. Tye heeft verhoging en is wat hangerig. Je kunt hem volgen dmv het slijmspoor op de grond. Eten, iets dat eigenlijk nooit problemen geeft, is vervangen door drinken. Hetgeen nog wel gegeten wordt, wordt eerst zorgvuldig vermorzeld door de voortandjes. Vanavond als toetje een paracetamolletje gegeven, hopen dat het helpt! (en terwijl ik dit type hoor ik net dat Tye weer wakker is...einde verhaal dus)
Lekker man... Herfst!
Kijk nog maar eens goed!
Jahaa, nog maar 1 twee wekelijkse foto met Knijn en onze boy is officieel baby-af!
Het was de laatste tijd een beetje stil op ditadresje, de reden daarvan moet ik je schuldig blijven. Simpelweg omdat ik er geen eenduidige reden is. We maken van alles mee, Tye ontwikkeld zich nog steeds volgens de boekjes. Tye is een blije baby en wij zijn afwisselend verbaasd, trots en nog trotser.
We hebben de 11 maanden sprong voorbij zien komen, althans dat denken we. Maar na een paar gebroken nachten kunnen we nu weer hele nachten doorhalen. Ik moet zeggen dat een goede nachtrust wel essentieel is om optimaal te kunnen genieten van elkaar.
Ik kwam er vandaag achter dat hij nu ook in het bezit is van een - al behoorlijk ontwikkeld - 7e tandje. (Terugkijkend zou dat ook de oorzaak van de nachtelijke onrust kunnen zijn geweest.)
Tye heeft er weer een aantal nieuwe kunstjes bij. Hij heeft hele verhalen te vertellen en wijst, gelukkig, ook steeds vaker het gespreksonderwerp aan. Tye lijkt ook steeds meer besef te krijgen van wat wel en niet mag. Nee-knikken terwijl hij iets doet wat niet mag en toch doet is volgens mij een behoorlijk duidelijke indicatie...
Kruipen en staan, soms zonder zich vast te houden, vallen en weer verder. Het zijn drukke dagen voor onze jongen. En inmiddels rollen we zo richting het jaar... Alweer een cliche die waarheid wordt, de tijd vliegt werkelijk voorbij!
Prut-prut
...en plotseling had Tye een mening. Of we hem verstaan is een tweede, maar iedereen mag hem horen. De aanleiding voor de monoloog is meestal een beperking die wij, vervelende ouders die we zijn, Tye opleggen. "Nee, niet tegen het dunne glas van die antieke boekenkast rammen", "Nee, niet met je hoofd eerst van de trap naar beneden..." Heel flauw dat dat allemaal niet mag en dus reden voor een (o, zo grappige) klaagzang. Hele conversaties, gecomplimenteerd met een pruillipje hier en daar. Zo lang de reactie van onze kant niet bevredigend en/ of serieus is, wordt de boodschap herhaald tot dat wel het geval is. De lucht klaart overigens snel op als we (in grote mensen taal) deel gaan nemen aan het gesprek. Ach, nog maar een jaar of 2 gokken of we hetzelfde gespreksonderwerp hebben. :-)
Heerlijk eerlijk.
Hoewel wij vermoeden dat Tye voor 7 uur wakker is, laat hij meestal rond 7 uur van zich horen. Zoals een echt gezin betaamt, hebben ook wij de taken keurig verdeeld. Tjarko gaat naar Tye toe zodra hij zich 's ochtends meldt. Tye staat dan al met een grote smile en met knuffelnijlpaard Yousuf - alles om te voorkomen dat we in ‘bibaboerderij' taferelen terecht komen, maar hoe schrijf je het? - in zijn hand over de rand van zijn bed te kijken. Zodra Tjarko Tye oppakt en een poging doet om hem zijn nachtjapon (trappelzak) uit te trekken geeft meneer duidelijk te kennen dat dat niet de bedoeling is. Een luier verwisselen is not done, want er moet gedronken worden en er is haast bij geboden! Dus met een ongeduldig kind op de arm komt pa de slaapkamer in. Moet dan helemaal om het bed heen lopen en ondertussen zijn best doen om Tye in bedwang te houden, zodat hij niet meteen in bed springt. Eenmaal geland gaat Tye haastig en bijna knorrend op zoek naar zijn voedingsbron, bijna bang dat hij het niet zal vinden. Pas als hij al even aan het drinken is, verschuift de aandacht een beetje en krijg ik doorgaans de eerste glimlach van die dag. De spanning vlamt pas weer op zodra hij op moet schuiven om aan de andere kant te gaan drinken.
Het is zo grappig, iedere morgen hetzelfde ritueel, maar steeds weer dezelfde stress bij Tye. De natuur regelt het maar mooi, eerst eten, dan de rest!
Nooit bij stil gestaan...
En daar stond ik dan een paar dagen geleden, in de stad, met wandelwagen, kind en een lekke band...
Tja, lastig..., maar ik ben nogal van het klussen en het was lekker weer, dus geen reden voor paniek. Een snelle blik op een aantal geparkeerde fietsen zou uitkomst gaan bieden, er staat er (in Oss) altijd wel ééntje tussen met fietspomp. Toen ik het dopje van het ventiel draaide bleek dat ik te vroeg had gejuiched. Een frans ventiel (???), zo eentje met een pinnetje in het midden. In ieder geval niet geschikt om met een draagbare fietspomp op te pompen.
Tijd voor plan B. Dus met een inmiddels scheefhangende en naar rechts trekkende kinderwagen op pad naar de dichtst bij zijnde fietsenmaker. De man bleek erg behulpzaam en pompte, als een echte held, het bandje op. Helaas, ik had hem nog niet bedankt of de band was alweer leeg.
Plan C. De papa van Tye bellen of hij ons wilde komen redden. Mijn eigen superman!
Tussen het bedenken van plan C en de uitwerking ervan zat een klein half uurtje. Snel een nieuw binnenbandje gekocht voor de wandelwagen. Ik heb heerlijk met Tye in de zon op een bankje gezeten en heb nog 2 leuke gesprekken gehad.
Vooral frapant dat het nooit in me op is gekomen dat zo'n kinderwagen ook gewoon een lekke band kan krijgen.
Zo kan het dus ook
Zojuist weer naar het consultatiebureau geweest. Tijdens het vorige bezoek kreeg ik op mijn donder omdat Tye ging zitten. Ik stond daarom vanmorgen redelijk op scherp en had me voorbereid op commentaar omdat Tye nu dus gaat staan.
Niets van dat alles! Deze keer was het gewoon leuk en nuttig. De vaste arts is nog steeds ziek, maar deze keer hebben ze een minder prehistorische vervangster gevonden. Er werd zowaar geluisterd! Als kersje op de slagroom werden er deze keer complimenten uitgedeeld, vanwege de "vlotte motorische ontwikkeling" notabene...
Nee, nee, nee, neeeee, nee, Tye neej!
....en dat tot de 4-de macht. Oftewel, het kruipen gaat goed en ‘luisteren’ staat op ons verlanglijstje. Onze jongen is mobiel en zijn omgeving is daar nog niet helemaal op aangepast. De baby-vriendelijke atributen zwerven door de hele huiskamer, maar de boekenkast heeft een veel grotere aantrekkingskracht. Na 3x keer ‘nee’ keert Tye de kast dan eindelijk de rug toe. De ‘nee’-verkoper die bij hem is krijgt een grote glimlach en heel stiekem gaat er weer een armpje naar achteren....
Onderkruipseltje
Tye heeft deze week een sprongetje gemaakt (ja, ook wij zijn in lichte mate besmet met het 'oei-ik-groei'-virus) Na een paar weken achteruit kruipen, gaat hij nu met grote sprongen vooruit. Sinds afgelopen maandag is hij een echt onderkruipseltje. Alles, echt alles, is erg mooi en de moeite van het onderzoeken waard. Alle details vallen op en wat opvalt moet gevoeld, geroken, geproefd en gehoord worden. Binnen-, buiten-, zij-, boven- en vooral onderkanten zijn mateloos interessant. Je kunt je voorstellen dat Tye 's avonds moe is.
Afgelopen dinsdag was erg grappig. Een zacht geritsel en gesnuif dat steeds dichter bij kwam en plotseling een klein hoofdje in de deuropening. Tye kwam even kijken hoe de bereiding van zijn maaltijd vorderde.Maar, dat was niet de enige verrassing. Tye besloot een dag later dat een bank niet alleen geschikt is om op te gaan zitten. Welnee! Je kunt er ook prima op gaan staan. Slimme jongen hebben wij! Met je ouders in de buurt kun je niet hard vallen op een bank.
Als we niet in de buurt zouden zijn zou hij keihard, voorover, met zijn snufferdje tussen de leuning en de verwarming belanden, maar daar hebben we het niet over ;)Wij hebben de boodschap in ieder geval goed begrepen. Vanaf nu is het menens, opletten geblazen!
Zoals ik al eerder schreef, vooral onderkanten zijn geschikt voor onderzoek. En dat is niet zo handig als je nog van het bord wilt eten dat je net op z'n kop naast het plateautje van de kinderstoel hebt gehouden.
Tye heeft daarom vanmiddag een nieuw bordje gekregen. Deze keer eentje met een zuignap. Kinderlijk eenvoudig, maar het werkt. Dit bord is wat dieper, dus het is eten is gemakkelijker te vangen. Het gourmetten bij oom Dorus werd, mede door dit bordje, een succes. Tye kon zichzelf bedienen van komkommer, cherry tomaatjes, gebakken champignons en stukken paprika (jahaaa tante Iris, hij wèl...) Als kersje op de slagroom vond hij nog een heerlijk stuk mango in zijn nieuwe bordje. Ik denk dat hij het wil houden...34 weken
Foto's maken met Knijn kreeg deze week een compleet nieuwe dimensie. Goed dat ik dat, normaal o-zo-nutteloze nekriempje van de camera om had gedaan. De camera, waar Tye in volle vaart op af ging, was tevens het einde van de bank... Alle hens aan dek dus!Buutvrij
Met dank aan suikeroompje Maarten, zijn wij nu de trotse ouders van Nederlands eerste Buutvrije baby. En Tye is een bofkont, want Buutvrij dat ben je for life! Vandaag zo'ndag dus tijd om Tye's haar te kammen, een hanekam leek ons wel geschikt als eerste kapsel.
Kan hij daar later niet meer mee thuis komen om ons te shockeren ;-)
Kopenhagen dag 2
Zo, dat was een nacht! Tye is gisteren enigszins uit zijn ritme geraakt, da's niet zo raar en daar hadden we ook wel rekening mee gehouden. Maar wij zijn heeeeel weinig gewend wat betreft gebroken nachten. Vannacht was er een, Tye meldde zich rond 12.00u, 2.00u en daarna om 6.00u weer. En op momenten dat hij van zich liet horen was zijn humeur niet opperbest. Vanmorgen lekker gedouched en in het hotel restaurant gaan ontbijten. Tye heeft lekker zitten smullen en als bonus schoven we nog even een paar boterhammetjes voor hem in de tas. Na het ontbijt hebben we Tye nog even te rusten gelegd en daarna was hij weer een vrolijk mannetje.
Tijd om op pad te gaan dus. Gids Jan had het plan opgevat om een wandeling van zo' n 3 uur te gaan maken. Wij dachten van niet... Uiteindelijk zorgde Jan dat het een stedentrip werd als nooit te voren. Met behulp van een toeristenkaart (hoe logisch!?) loodste hij ons door een aantal prachtige (achter-)buurten van Kopenhagen. We zijn uiteindelijk nog een aardig eind in de buurt van die 3 uur gekomen...
Tye viel zo nu en dan in slaap, die werd namelijk ontzettend moe van het zingen. De trottoirs bestaan voor een groot deel uit kinderkopjes, Tye zat dus lekker te wiebelen in zijn wandelwagen. Steeds als we over zo'n bobbelig stuk wandelden maakte hij, met een bloedserieus gezicht, een monotoom geluid. Door de trilling van het karretje gaat dan ook zijn stem trillen en da's blijkbaar erg leuk tijdverdrijf.
Vanavond hebben we de planning aangepast op Tye, rond 18.00u zaten we heerlijk te eten in een restaurant hier vlakbij. De laatste energie werd opgespatterd in het bad en nu is het kaarsje alweer uit. Tye ligt heerlijk te slapen......en er staan weer wat nieuwe foto's op flickr...
Tye in Kopenhagen!
Tjarko, Michiel, Jurgen en Jan zijn afgelopen woensdag naar Kopenhagen gegaan om Reboot (=een conventie) bij te wonen.
Vanmorgen zijn Tye en ik ook naar Kopenhagen gegaan. Tye voelde op zijn klompjes aan dat er iets te gebeuren stond en zorgde ervoor dat ik me niet kon verslapen. Hij werd keurig netjes, 10 minuten voor mijn wekker, wakker. En zo waren we om 6.00 uur vanmorgen al in touw om, gewassen en met volle maag, iets voor 7-en in de auto te stappen.Alles zat mee, geen file te vinden. Ik heb nog even overwogen om een biksembezoek aan tante Esther of Nicoline te doen, want een bakje koffie was er wel in gegaan. Maar heb toch gekozen voor de kortste route, recht naar Schiphol. Een goed uur na vertrek stonden we op de parkeerplaats, tijd genoeg om rustig aan te doen.Dus geen stress toen ik de bagagedrop niet 1-2-3 kon vinden en zelfs tijd over om de douane te vervelen met mijn vroege-morgen-humor ('Mevrouw, waar is uw kindervoeding?' Waarop ik, naar beneden kijkend, antwoordde 'die mag u niet zien...' LOL) Ondanks al dit nodeloos tijdverdrijf arriveerden Tye en ik keurig netjes, ruim op tijd bij de gate.
Tye's buggy mocht gelukkig helemaal mee naar de gate. Daar was het eerste ' niet-zo-handig' moment, want een tas handbagage + een baby die nog net niet goed genoeg kan zitten + een buggy die je zelf in moet klappen = net iets meer dan 2 handen vol. Tye en handbagage dus maar even uitgeleend aan de aardige dame waarmee ik net een uur had zitten praten, kar ingeklapt en fluitend het vliegtuig in. Tye had het druk tijdens de gang naar onze stoel, we moesten zowat achteraan zijn, dus hij moest echt tegen heeeeeel veel mensen lachen.
Een grote man die schuin achter ons zat kon er de humor niet van inzien, je zag hem balen toen ik dichterbij kwam met 'zo'n baby'. (Wat die man toen nog niet wist is dat hij direct na de landing volledig ingepakt zou worden door de charmes van deze kleine reiziger.)
Tye vond het allemaal prima in het vliegtuig. Hij kreeg een SAS-beertje en mocht lekker op schoot zitten. Hij at nog een paar stukjes brood en met zijn mond nog halfvol, stegen we op; Tye naar dromenland, het vliegtuig naar Kopenhagen.
Na een slaapje van een half uur was Tye weer van de partij. Samen uit het raam kijken, samen mensen kijken en even door het vliegtuig vliegen. We hebben ons goed vermaakt.
Het enige minpuntje van vandaag had te maken met het afhalen van de buggy. Ik weet weer precies waarom wij normaal alleen met handbagage reizen. Tye moest het laatste stuk naar de bagageruimte gedragen worden, want hij is nog te klein om in zo'n vliegveldkarretje te stallen. Dus ik was al blij toen mijn koffer, toch nog redelijk rap, op bagageband nummer 3 verscheen. Daarna begon het grote wachten, ik stond in een rijtje ouders wiens armen allemaal langer en langer werden (dramatisch!). Personeel, nergens te bekennen. Na zo'n 3 kwartier zag ik ergens een karretje staan waar ik Tye en mijn koffer en mijn handbagage wel in kwijt kon. En toen...moest ik ontzettend plassen. Maar nog niet erg genoeg om met open deur te gaan, want natuurlijk paste het karretje paste niet in het hokje. Grrrrr.
Enigszins geergerd ging ik dus maar weer terug in het rijtje wandelwagenloze ouders staan staren naar een inmiddels vrijwel lege bagageband.
Knap waardeloos! Na een klein uurtje wachten kwam er iemand in werkkleding voorbij, die heb ik dus meteen maar (figuurlijk) aangeschoten. Wat bleek? De wandelwagens werden op band 9 afgeleverd....PV3D...LOGISCH!Genoeg daarover. Heel kort daarna konden we Tjarko, de papa van Tye en man van mijn dromen, eindelijk verblijden met onze komst. Tjarko heeft een klein blaartje op zijn wijsvinger, hij heeft zo'n 1,5 uur met zijn vinger op de knipknop van de camera standby gestaan bij de uitgang.... Haha, gedeelde smart...
Het hotel maakt alles goed, we hebben een schitterende kamer. Tye heeft het bed direct na aankomst even uitgeprobeerd. Ik heb hem niet horen klagen, dus vermoedelijk zit dat ook wel goed.
Na een flinke plensbui zijn we toch nog even naar de laatste lezingen van Reboot, in de Kedelhallen gegaan. De andere heren hadden we, thanx to Jan, snel gevonden. Ik was nog behoorlijk moe van het sjouwen, maar een paar stoten koffie en een paar stukken blueberry pie later was alles weer helemaal goed. Het zonnetje ging zelfs nog even schijnen, Michiel werd uitgezwaaid en Reboot werd (door ons) buiten op het gras afgesloten.
Morgen weer een dag, Tye ligt al te slapen en ook ik duik er vroeg in vanavond. Jurgen heeft beloofd dat hij zijn grote kleine vriend morgen de hele dag gaat duwen, dus Tjarko en ik maken ons op voor een relaxed dagje.Meer foto's op flickr (rechts hiernaast)
Al een hele vent...
Vandaag is het al 32 weken geleden dat Tye het levenslicht zag...
Blablabla
"Jaha, dan zal hij binnenkort ook wel echte klanken gaan maken ..."
Tye's antwoord: "wawawawawa!" (Gedachtenlezen kan hij dus ook al)
En dat was zo ongeveer het enige stukje zinnige dialoog tijdens ons bezoek aan het consultatiebureau vanmiddag.
Onze eigen KNVBaby
...Echt, hij wilde het zelf...
Niet te houden die jongen van ons ;-)
Bij Oma Rikkerink op bezoek!!
€ 10.000,- euri
Normaal doen ook wij hier natuuuuurlijk niet aan mee. Marjah, een spaarrekening met 10.000,- euri zou toch wel erg leuk zijn.
Dus, als jullie zo vriendelijk willen zijn om op Tye te stemmen, graag! Klik maar op de foto.
Voor de echte die-hards, er mag iedere dag 1x gestemd worden, met ieder emailadres...
Ik heb zelf uiteraard al gestemd en er komt (tot nu toe) geen vervelende spamgolf achteraan...
Alweer een excuus gevonden om een lekker taartje te eten...
Ik heb mezelf vandaag getracteerd op een homemade zomerkoninkjestaartje met een half kaarsje erin, want vandaag precies een half jaar geleden zag onze jongen het levenslicht. Hoera dus!POEP
Stel je voor... Je moet voor de allereerste keer ècht poepen. Niet van die gele, natte curry, maar echte, stevige, grote-mensen-poep. Je schrikt je wild!...en het ziet er erg komisch uit. Tja, voor alles is er een eerste keer.
Ik neem aan dat jullie dit verhaal ook, of zelfs beter, waarderen zonder foto. Dus ik laat het hierbij :)
De clan breidt zich uit
Hoera, hoera, hoera!
Tye mocht 1,5 maand geleden Daan al in zijn vriendenkring verwelkomen.
Vandaag zijn er weer 2 leden aan de club toegevoegd; Mees en Doortje.
Leuk! Zsm even een kennismaking organiseren.
Mam, je moet je benen scheren!
Haha, grapje! (de titel) het zijn opa's benen op de foto.
Terwijl Tjarko in Frankrijk door de sneeuw loopt te banjeren, zijn Tye en ik natuurlijk ook niet thuis blijven zitten. We zijn lekker een paar dagen in Drenthe op vakantie geweest. Meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om een keertje te gaan zwemmen. Hij vond het leuk, maar das logies met zo'n stoere zwembroek.
Over Orvelte was Tye een stuk minder te spreken, cultuur is nog niet helemaal zijn dingetje denk ik. Gelukkig maakte de wafel met kersen en slagroom een hoop goed.
Knijn is trouwens ook mee op vakantie geweest. Het was weer donderdag, dus tijd voor een foto...
Het eerste tandje!
Tye is de afgelopen weken zo nu en dan wat hangerig geweest en we troffen zo nu en dan extreme zaken in (en om) zijn luier aan. Voor ons reden genoeg om te roepen dat er waarschijnlijk een tandje in de maak is...
Het zat er dik in dat we gelijk zouden krijgen, maar nu is het dan ook werkelijk gebeurd. Op de dag dat onze kroonprins (41 jaar geleden) het levenslicht zag, zag ook het eerste oefentandje van Tye daglicht...
We zijn natuurlijk apetrots! Maar ook nu weer dat, inmiddels bekende, dubbele gevoel. Leuk hoor dat hij zo snel groot wordt, maar mag het ook ietsje langzamer? Als het zo door gaat kan hij eind volgende week fietsen...
Let the good times begin!!!
Een Speedo is alleen cool als je Pieter vd Hoogenband heet en zelfs baby zijn is geen excuus!
Dankzij Tye's vriendin in Australie (sorry dames) en grote vriendin Nicje, ligt er een ultra hippe zomergarderobe te wachten tot het zonnetje gaat schijnen. Laat maar komen dus!
Buutvrij for life
Gister kregen we ineens van mister Buutvrij Maarten een mooi pakketje waaronder deze kickass muts van Buutvrij. Hij staat best goed moet ik zeggen. Zo jong en hij kan nu al niet meer af zijn.. geweldig!! BUUTVRIJ ;-)
Wat eten we met pasen (18 weken)
Zoals elke 2 weken zijn er ook nu weer foto's gemaakt van onze kleine man. Momenteel is alles waar in gebeten kan worden bijzonder interessant en dus ook Knijn (sorry Nicje) moet hieraan geloven.
3-Werf HOERA!
Tye heeft een nieuwe auto! Als het een beetje meezit staat hij klaar voor hij 18 (weken) wordt... Aangezien de heren thuis tegenwoordig in de meerderheid zijn worden er l.m. velgen opgelegd met 18" bandjes. Verder is de auto natuurlijk van alle gemakken voorzien en dan bedoelen we ook werkelijk alle gemakken. WOOT!!!
Off day
Vandaag een heerlijk dagje vrij. Gewoon een dagje lekker thuis met mijn mannetje...
...Althans, dat dacht ik...
Tye is nu al bijna een week aan het rochelen. Hij lijkt er zelf niet zoveel last van te hebben, heeft zichzelf afgelopen dagen leren hoesten, moest er ook nog om lachen. Maar leuk is het zeker niet om hem te horen pruttelen. Ik vrees dat ik, door mijn eigen snotteraanleg, enigszins immuun ben geworden voor dit soort geluiden en niet meer zo snel aan de huisarts denk. Maar toen Tjarko een huisartsbezoekje voor Tye opperde heb ik niet getwijfeld en meteen een afspraak gemaakt. Een klein uurtje later zat Tye met ontbloot bovenlijfje, voor de eerste keer van zijn leven, bij de huisarts. "Er zit een piep en dus krijgt hij een puffer..." Natuurlijk moet het maar als het nodig is, maar toen ik naar buiten liep was ik wel een beetje verdrietig. Ik gun Tye natuurlijk de allerbeste longen van de wereld en zag even de grote astma-bui al hangen. Kortom; balen! Tis niet leuk als je kindje een beetje ziek is.(Inmiddels is het alweer wat gezakt, we gaan uit van een flinke "gewone" verkoudheid)
Voor we naar de huisarts gingen hadden Tjarko en ik het (alweer) over het al dan niet inruilen van mijn, inmiddels toch best oude, auto. Ik reed, nog balend van het huisartsbezoek, naar huis. Een tegemoet komende vrachtwagen net voorbij een t-splitsing. Ik dacht nog; dat past nooit, maar was de kruising al ruimschoots voorbij en er stond iemand achter me. Reed mijn auto daarom, uit lijfbehoud, 3/4 de stoep op en stond daar stil. Ging die vrachtwagen ook nog eens een bocht nemen. Ik heb nog geclaxoneerd, maar zag en hoorde hoe mijn auto heel langzaam een steeds langer wordende sportstreep kreeg. De chauffeur heeft me voor, tijdens en na de aanrijding niet gezien en niet gehoord en schrok behoorlijk toen omstanders hem attendeerden op wat er aan het gebeuren was. Ik zag de aanrijding aankomen en zag ook dat het alleen blikschade aan mijn kant zou worden. Tye lag lekker te slapen op de passagiersstoel en ach... blik is maar blik.
Het lot heeft ons gewoon een handje geholpen, want sinds vanmorgen is mijn auto (in ieder geval economisch) total-loss. Einde discussie, er komt een nieuwe auto.
O, ja Tye is vandaag 16 weken. Da's veel interessanter! Foto!
Kinderdagverblijf
Zo, de eerste werkdagen zitten erop.
Zowel voor mij als voor Tye was het even wennen. Het vooraf gevreesde afscheid bij het kinderdagverblijf viel me mee. Tye heeft iedereen op het kdv ingepakt met zijn mooie grote ogen. Hij kwam thuis met gezonde rode wangen.
Het eerste dagje kdv eiste wel zijn tol, vrij rap naar bed dus. Ons mannetje dacht daar anders over, hij moest ontzettend huilen. Tye had ons gezelschap duidelijk even nodig om alle prikkels te verwerken. Even knuffelen op de bank gaf de broodnodige troost. Daarna een het bedritueel herhaald en ditmaal met meer succes. Rond 21.00u lag het mannetje vredig te slapen in zijn eigen bed.
En voor het eerst sinds tijden was de lamp hier in huis om 22.30u uit...
De familie op stap...
We waren hem even kwijt...
Kijk, wij wisten het al langer... maar nu mag iedereen het weten!
SUPER TYE on the rescue!!
(Oftewel, carnaval staat voor de deur en Tye is er klaar voor)
10 weken
Het is weer donderdag! Tye is vandaag al (of pas) 10 weken oud.
Ik zat net even de 2-wekelijkse foto's te bekijken en mijn vermoeden werd behoorlijk bevestigd. Hij groeit als een tierelier! (...en gelukkig maar)
Knijn is niet meer de reus die het eens was. Het kussen in de rug wordt ook steeds kleiner.Hier kun je de complete serie 2-wekelijkse "Knijn-foto's" zien.
Eindelijk zoals wij hem veel mogen zien
We hebben het eindelijk voor elkaar gekregen hoe wij onze kleine Tye de laatste tijd veel mogen bewonderen. Grote vrolijke ogen en een glimlach op zijn gezicht. Heerlijk toch!!Knijn-tijd
Het was afgelopen donderdag weer tijd voor een foto sessie met Knijn.
De foto links is 2 weken eerder gemaakt, Tye was toen 6 weken oud.
Het lekkere kleurtje dat Tye op de linker foto heeft, heeft hij nog steeds.
Laten we het erop houden dat wit niet helemaal zijn kleur is ;-)
27-12-2007 11-01-2008
Ole!
8,5 week zegt u? Dan doet hij het best goed ja!
:-)
Een beetje kijken, brabbelen en als het kan een lachje
Mijn 2 mannetjes
Niks lekkerder dan een luie zaterdagochtend in een grijs joggingpak...op de bank...
Wie de jeugd heeft...
En alweer een dag van eerste dingen...
Gisteren was het weer een dag van eerste dingen voor Tye. - Eerste keer sneeuw
- Eerste keer Balou horen blaffen
- Eerste keer douchen
Hoe Tye over de eerste twee ervaringen dacht wilde hij niet los laten, maar het douchen viel zichtbaar in de smaak. Leuk man!
Trouwens gisteren was ook de laatste keer dat Tye een maatje 1 luier aan had, want maatje 1 da's toch echt meer iets voor baby's...
Er is al een verschil
We zitten nu in de 5de week van Tye's bestaan en voor ons voelt het al als een eeuwigheid. Eigenlijk kunnen we al niet meer zonder ons ventje en is het zo'n onderdeel geworden van ons leven dat dat gewoon eng is hoe snel zoiets gaat. Hieronder staan 2 foto's van Tye en Knijn.. deze foto gaan we om de 2 weken maken om uiteindelijk het opgroeien in beeld te brengen. Nu is al een groot verschil te zien met 2 weken geleden.. grappig he!!
23 November
13 DecemberHij is er bijna klaar voor...
Tye gaat na mijn verlof naar Christelijk kinderdagverblijf De Uitvinder. Als ik zo naar die handjes kijk denk ik dat hij daar prima op zijn plaats is.
Oke, oke...we moeten de techniek nog een klein beetje bijschaven, maar een kniesoor die daarover maalt :)
O, ja we gaan haar missen...
Helaas, helaas, op een gegeven moment zijn de uurtjes kraamzorg op. Ik denk dat ik/ we geestelijk en lichamelijk wel in staat zijn om ons eigen gezinnetje te gaan runnen, Tye is een modelbaby. Maar toch... Ik ga Marja, haar gezelligheid, goede zorgen en advies wel missen.Ik heb voor de zekerheid even een foto gemaakt van het soort fruitschaaltjes dat ik dagelijks rond een uurtje of 10.00 voorgeschoteld kreeg. Het zou weer even kunnen gaan duren voor ik weer zo'n plaatje voorgeschoteld krijg.
...Tjarko, dat was een hint... ;-)
Een gulzig menneke
Onze Tye is vandaag weer gewogen om te kijken hoe het nu zit met zijn gewicht en of dat het oorspronkelijke geboorte gewicht alweer benaderd. Nou.. uh.. je kan wel merken dat het er eentje van mij is aangezien hij in de afgelopen dagen 160 gram is aangekomen en dat betekend dat hij inmiddels al 90 gram boven zijn geboorte gewicht zit.
De kraamhulp Marja heeft nu maar aangegeven dat we hem niet meer hoeven te pesten om wakker te blijven zodat die blijft drinken, terwijl we al allerlei technieken hadden ontwikkeld... koude afstandsbediening, kriebelen etc etc. Maar goed.. 1 van de nadelen van ons gulzig mannetje is dat hij enorm piest en dat dan ook op de momenten doet wanneer je er net niet meer op bedacht bent... vlak na het schoonmaken en voor het aantrekken van de schone luier, kortom... elke avond sta ik met mijn hand de boel op te vangen hahaha
Dan moeten we maar beter opletten :-)Oh en om de mensen een beetje jaloers te maken. Tye slaapt inmiddels alweer 3 nachten tot 3 a 4 uur en dan weer tot half acht ongeveer. Daardoor slapen wij eigenlijk ook erg lekker. Je leest het waarschijnlijk al.. ik ben een bijzonder trotse papa!!!
Tye en de Tummy Tub
Zoals wij ons in principe dagelijks zouden moeten wassen, is dat bij een baby uiteraard ook van belang. Het eerste badje was zeg maar zacht gezegd een wat minder succes maar de dag erop had ons mannetje het al helemaal door dat een badje was om te relaxen. Vanmorgen mocht hij dan eindelijk in de fameuse Tummy Tub... en dat had ongeveer dit als gevolg. "I think I like this"... je ziet het hem denken, al zou het knap zijn dat dat gelijk op zijn engels zou zijn.
De bakerzak
De bakerzak voor druktemakers.. wij kunnen nu al beamen dat dit de beste uitvinding sinds gesneden brood is. Aangezien het al een druktemaker in de buik was, is dat alleen maar toegenomen. Deze zak heeft een soort van jasje aan de binnenkant waardoor hij niet zo wild om zich heen slaat en gelijk na 1 dag slaapt hij 3 tot 4 uur continue heel rustig achter elkaar.... HEERLIJK!! Kijk nou toch eens hoe die ligt.. het is bijna een ansichtkaart of niet dan :-)Uitspraak van
Aangezien we deze vraag toch wel een aantal maal hebben gekregen, hieronder de fonetische uitspraak van de naam TyeTIJ - JE
Het is een echte friese naam die we net even wat anders spellen dan het origineel Tije. Wij zijn er erg blij mee en het past gewoon helemaal... al is dat denk ik altijd wel zo :-) De komende dagen zullen hier nog wel meer verhalen verschijnen van onze eerste indrukken en uiteraard die van Tye want een explosief menneke is het wel (zie foto).
Oh en voor de die-hard internetters onder ons... Tye heeft uiteraard al zijn eigen Jaiku account hahahah
