ditadresje.com
Er is niks mooiers dan een lach
Als je hier geen lach van op je gezicht krijgt in de morgen dan weet ik het ook niet meer. :-)Prik!
Tye heeft vanmiddag zijn eerste inentingen gehad, na de geboorte en de hielenprik alweer een trauma erbij.
Ik had hem goed voorbereid op de prikken die hij zou krijgen, heb hem vanmorgen al verteld dat hij vanmiddag niet blij zou zijn... Maar alle voorbeidingen ten spijt, hij schrok behoorlijk toen hij vanmiddag een naald in zijn rechter bovenbeentje kreeg. Het lieve rose gezichtje verkleurde in recordtijd naar rood en werd daarna lichtelijk paars. De mooie grote ogen werden nog 2x zo groot en er werd een nieuw record gevestigd qua decibellen. ...Allemaal voor het goede doel...maakte ik mezelf wijs en dat was dan ook wat ik tegen Tye zei in een poging om hem tot rust te brengen. Nauwelijks bekomen van de eerste schok volgde de 2e naald, nu in het linker been. Toen een (zo mogelijk) nog heftigere reactie. Ik heb Tye niet eerder zo benepen zien kijken. Arm mannetje! Eenmaal uit de ijzeren greep van de verpleegkundige ontsnapt heb ik zijn beentjes gemasseerd, maar wat Tye betrof was de liefde duidelijk even bekoeld. Ik zou erbijna een schuldgevoel van krijgen. Gelukkig deed een slaapje wonderen. Er kon vanavond zelfs weer een bescheiden lachje vanaf. Tye heeft vanavond een lekkere panadol gekregen en ligt nu een beetje rozig in zijn wiegje. Helemaal lekker lijkt hij zich nog niet te voelen, maar ik denk dat hij er wel overheen komt...ooit...Een moeilijke avond
Gisteren kwam ik lekker vroeg thuis rond een uurtje of 6 om met Tye te gaan knuffelen. Heel de dag was die enorm lief geweest en hij was net klaar met zijn "eten", toen hij begon met huilen... voor ons was dit eigenlijk nieuw aangezien die altijd even lekker gaat brabbelen na het eten en zijn ogen uitkijkt naar alles om zich heen. Gisteravond dus niet.. huilen huilen en nog eens huilen. Onze kleine man was niet te troosten. Uiteindelijk hebben we hem in badje gedaan, temperatuur meten (niks aan de hand) en hem geholpen met dikke scheten (dat kan die erg goed) en boeren laten (hielp iets) niks van dit alles hielp echt en er zat voor Geertje dus niks anders op, dan hem telkens borstvoeding te geven aangezien die bleef zuigen en aangaf dat die bij mama wou zijn. We gingen al rekening houden met een onrustige nacht :-(
Echter om 12 uur ging hij (terwijl hij sliep) naar zijn bedje toe en tot vanochtend half negen heeft die heerlijk geslapen!! Nu zijn we het al gewend dat die lekker doorslaapt maar dat die heel de avond aan het huilen was, is echt nieuw. We weten nu eigenlijk nog niet wat er aan de hand is/was maar dat hij dan toch lekker slaapt is wel echt een zegen. En laten we eerlijk zijn.. als hij je smorgens weer aankijkt zoals hier op de foto dan kan je toch niet boos worden op hem :-)
2 Weken...
Vandaag is het al 2 weken geleden dat wij voor de eerste keer naar onze kleine man mochten kijken. 2 Weken al, 2 weken pas...Het lijkt alsof Tye al tijden bij ons is, maar tegelijkertijd zijn we nog steeds absolute beginners als het om praktisch ouderschap gaat. Kleine dingen die en moment van onzekerheid veroorzaken; Hoe strak moet zo'n luier? Verwennen we hem als we meteen opspringen zodra hij begint te huilen? Maken we er een watje van als we hem toch een kruikje geven 's nachts? Heeft hij echt nu alweer honger? Etc, etc.
Ondertussen doen we de meeste dingen, denk ik, wel goed. Want het menneke groeit al behoorlijk en is meestal dik tevreden. Als je vergelijkt hoe hij er 2 weken geleden uitzag en nu uitziet dan is dat echt een enorm verschil. Het pakje dat Tye direct na zijn geboorte aan kreeg, en toen toch echt aan de grote kant was, zit nu ongeveer vol. Wangen die wat voller worden, oogjes die na de voedingen steeds langer blijven staren, het achterwege blijven van hysterisch huilen bij de wasbeurten (want ach, dat kennen we nu wel ongeveer), een kruik die eigenlijk niet meer nodig is omdat hij al zelf op temperatuur kan blijven... Pfff... weer een cliche die klopt... Wat groeien ze toch snel...
En om het vast te leggen nemen we iedere 2 weken een foto, op de bank, met knijn. (...en nog een foto om te laten zien dat Tye nog steeds een mooi menneke is dat ook gewoon rechtuit kan kijken...)
Update 30-11-07: Vanmorgen naar het inloop-weeguurtje gegaan op het consultatiebureau. Vorige week donderdag is Tye voor de laatste keer gewogen; 3550 gram, vandaag 4070 gram. Ruim een halve kilo meer man in 8 dagen tijd. ...Niet slecht, al zeg ik het zelf...
Tye Rikkerink 15 november 2007
Ja ach... ik denk dat woorden niet kunnen vertalen wat ik voel dus daarom probeer ik het maar met wat foto's. Vandaag om kwart voor zes is ons zoontje Tye geboren. Beelden zeggen meer dan woorden... want die schieten me even tekort.
Steun trekken
Sinds afgelopen donderdag ben ik met zwangerschapsverlof. of althans thuis. Ik begin met een paar vakantiedagen en a.s. woensdag gaat het officiele verlof in. Woensdag is het volgens de berekeningen precies 1 jaar en 4 weken voor de 1e verjaardag van onze Mini. (Je ziet wel, ik weet nu al niet hoe ik mijn tijd moet vullen...)
Afgelopen woensdagavond mijn wekker onklaar gemaakt. Gezien Tjarko's reactie kennelijk iets te demonstratief... En daar zat ik dan donderdagochtend om iets over 6-en, op het randje van ons bed. Klaarwakker... Leuk!
Mijn nachtritme is al enige tijd redelijk verstoord door alle toiletbezoeken en de in het gebruik toch niet zo heel praktische nieuwe vorm van mijn buik. Dus maar opgestaan om beneden op de bank een bakje thee en slechte ochtend-tv te consumeren. Alles tbv de nachtrust van de vader in spe, die heb ik eenzijdig tijdelijk heilig verklaard. Zou niet fijn zijn als hij tegen de tijd dat we echt in actie moet komen volledig uitgeput is door mijn woelige, korte nachten.
Donderdag dus een lege agenda en bewust geen plannen. Cold turkey!
De ochtend was traag, nog even terug in bed gekropen. De middag gevuld met het bereiden van een ambachtelijk maaltijd, hutspot met hachee en vers gemaakte appelmoes. Ik wist niet dat ik het in me had, maar je moet iets als je niets te doen hebt... En toen was het alweer avond...
Dag 1 zit erop; niet eens ingelogd op mijn werkaccount, geen mails meer gestuurd met dingen die ik misschien vergeten ben over te dragen, thuis ook niet teveel gedaan...Ik begin er langzaam vertrouwen in te krijgen dat ik hier wel aan kan wennen...
Wordt waarschijnlijk wel vervolgd (...,want tijd zat...)
De zwangerschapscursus
De afgelopen weken zijn we alweer tweemaal naar de zwangerschapscursus geweest en ik weet nog niet wat ik er precies van moet denken. Toen Geertje vroeg of ze alleen moest gaan of dat we samen naar de partner versie van de cursus gingen, had ik gelijk aangegeven dat ik wel mee wou. Tot nu toe is het zeker nuttig en is het ook leuk om in een zaal te zitten met allemaal stellen die (in ons geval) allemaal hun eerste kindje krijgen, wat er verder gaat gebeuren zien we vanzelf wel.De reden waarom ik dit berichtje schrijf is dat ik bijzonder veel moeite heb met de huidige mevrouw die de cursus geeft... je kent het type wel... zo iemand die ontzettend jeukt door de manier van praten en bewegen. Waarom is het nu zo dat een hoop van die mensen die met baby's en alles eromheen werken vaak van die pluizige (beetje wereldvreemde) figuren zijn?? Is dat omdat ze zelf nog kind zijn of wat...??
Afgelopen donderdag hadden we ook een kennismakingsgesprek met de kraamzorg en 1 van de zaken die we erg duidelijk hebben gemaakt is dat we dus absoluut niet zo'n figuurtje straks een week in huis willen hebben. De mevrouw die het gesprek afnam had snel in de gaten dat we over dit punt erg serieus waren :-) G en ik weten gewoon dat als er zo'n persoon langer dan een paar uur in onze omgeving is dat dat niet gaat werken (netjes omschreven) Maar goed.. morgenavond weer cursus en ik hoop dat er iemand anders is want die we nu hebben neem ik niet zo serieus en dat zou wel moeten.
De eerste vliegreis
Afgelopen week waren we op vakantie naar Italie en dat deden we met het vliegtuig aangezien je meestal tot week 36 nog mag vliegen. Wat erg grappig was bij het landen in Pisa was het feit dat Geertje hard begon te lachen toen het vliegtuig iets te hard neerkwam op de wielen.... blijkbaar had onze mini dat in de gaten en begon als een gek te schoppen :-) De laatste weken is het sowieso een ontzettende druktemaker, want elke avond en ochtend is het 1 grote speeltuin in de buik van Geertje. Op de terugreis in het vliegtuig was het ook heel duidelijk van buitenaf te zien en zag je de buik alle kanten op gaan!! Ik ga proberen om dit eens te filmen ofzo want het is een erg grappig gezicht.
We zijn overigens wel erg bang dat de mini straks in de open buitenlucht ook zo druk is hahaha want dan krijgen we er onze handen vol aan :-)
Verder gaat alles helemaal goed en gaan we vanavond naar de eerste gymles of hoe zoiets ook mag heten. Ik ben erg benieuwd hoe ik dat ga vinden... ik hoop dat er niet al teveel grijze wollen sokken figuren bij zetten die mantra's gaan opvoeren of is dat iets van vroeger?? ;-)
De komende weken ga ik proberen wat meer mijn ervaringen als aankomende papa hier neer te zetten.. ik kan me er nu nog bijzonder weinig bij voorstellen maar het komt wel allemaal erg dichtbij en dat maakt het wel erg spannend maar ook enorm leuk! Kortom.. wie weet vanaf nu wat meer verhaaltjes.
Werken boven een verloskundige praktijk
Uit de titel van dit bericht blijkt waarschijnlijk al waar mijn kantoor zit :-) Af en toe heeft het wel voordelen om boven zo'n praktijk te werken. Gisteren bijvoorbeeld, moesten we de deur open maken voor 1 of andere mevrouw die 2 grote plastic tassen vol knuffels kwam afleveren. De tassen zaten met een simpel touwtje dichtgeknoopt en aangezien mijn medewerker (dochter 1,5) en ik (aankomend papa) die knuffels wel kunnen gebruiken en ze sowieso gratis worden weggeven bedachten we ons geen twee keer en hebben we onszelf allebei op 3 knuffels (in zoveel kleuren kwamen ze) getrakteerd.
Ohoooo dat mag niet he...
Tevens is de geboortekaartjes muur in de hal ook erg leuk om te zien wat voor kaartjes mensen allemaal verzinnen om hun nieuwe aanwinst wereldkundig te maken. Niet dat we hier al mee bezig zijn maar het is wel leuk om elke ochtend langs te lopen.
Kriebels
Zo nu en dan krijgen we even de gelegenheid om even door mijn vel te kijken of te luisteren, maar een paar dagen na het bezoek aan de verloskundige is alles eigenlijk weer redelijk normaal. Hormonaal vlieg ik zo nu en dan lichtelijk uit de bocht, mijn "eigen" broeken passen al een paar weken niet meer, mijn favoriete shirtjes die langzaam in navelshirtjes veranderen...
Kortom tastbaar bewijs dat er iets in mijn buik aan het groeien is, is er (rationeel gezien) voldoende, maar dat echt kunnen bevatten is toch echt zwanger zijn voor gevorderden.Gelukkig was het gisteren eindelijk zo ver, ik zat in mijn favoriete positie, een beetje opgekruld op een keukenstoel en kennelijk zat dat niet helemaal lekker ofzo. Mijn favoriete positie is blijkbaar niet zo populair bij mijn huidgenoot. Plotseling een kriebelend gevoel, kleine stootjes in mijn onderbuik... Een heel geruststellend klopje, erg lachwekkend! Maar boven alles fijn, want het werkt dus nog allemaal! Ik durf weer een beetje meer te beseffen dat er echt een mini in de maak is.
