ditadresje.com
Neeheeeej
Hoe ze het doen is nog een raadsel, maar peuters van (bijna) 2 staan om 1 woord bekend en dat is ‘NEE'. Tye gedraagt zich precies zoals het hoort, alles is ‘nee'.
Onze kleine man blijkt wat perfectionistische trekjes te hebben, hij voert het nee-zeggen tot het uiterste door. Als Tjarko de letters van het alfabet met hem oefent (Tye vindt het leuk om geluiden na te maken en je toch moet iets zeggen...) Is zijn antwoord standaard; ‘nee papa, niet Aaaaaa papa', ‘nee papa, niet Beeee papa' etc. etc. etc. tot ‘nee papa, niet Zet papa' aan toe. Om vervolgens hetzelfde te doen bij het do-re-mi.
De kunst zit hem dus tegenwoordig in het vragenstellen. Wij formuleren bij voorkeur vragen die niet met ja/ nee te beantwoorden zijn. Geven Tye de keuze uit 2 dingen of zeggen hem wat te doen. Tye zelf lijkt de humor van de ‘nee' ook wel in te zien, want terwijl hij ‘nee, geen drinken' zegt, pakt hij met beide handen en een grote glimlach zijn drinken aan.
Nog maar een paar maandjes en dan is hij weer geneezen.
Hij doet ’t niet
Tye heeft een manier gevonden om met zeer weinig woorden te overleven in een wereld vol met oversized, grote mensen spullen.Ja- of nee-knikken = één horizontale dan wel verticale knik met het hoofd.
Praten is een optie, maar aanwijzen heeft duidelijk de voorkeur. Als ‘ze' dan niet luisteren gooi je een ‘die' of in noodgevallen een ‘die-die-die' in de strijd. Voor zaken die net buiten gezichtsveld liggen grijp je de dichtst bijzijnde grote mensen vinger en deze trek je in de richting van ‘die'
Alles is tegenwoordig ‘papa' en dat is oké, want iedereen reageert erop.
Voor potjes of deuren die je niet openkrijgt sleep je een volwassene mee naar het voorwerp, balt je vuistjes, zet je tanden op elkaar en zegt ‘grrrrr'.Volgens de boekjes had Tye inmiddels wel wat aktiever met taal mogen zijn. Hoe minimaal Tye ook gebruik maakt van echte woorden; hij praat de hele dag door en soms ontglipt hem zomaar een woord als ‘helicopter' of ‘peperkoek'. Qua spraakontwikkeling is onze paniek dan ook marginaal.
Wij vermoeden dat meneer Tye zich gewoon erg graag laat bedienen en ach... geef hem eens ongelijk.Het leukste moment van de dag
Al vanaf dat Tye een klein ventje is gaat hij met papa of mama (meestal papa) mee onder de douche in de ochtend. Momenteel is het zelfs zo dat meneer gelijk na het opdrinken van zijn flesje karnemelk zelf al naar de douche loopt. Zodra hij bij de douchedeur staat gaat hij gebaren naar zijn de onderkant van zijn rompertje (netjes gezegd) dat die uit moet. Rompertje uit en meneer staat alweer druk te gebaren naar zijn luier dat die ook uit moet. Alleen dit moment is eigenlijk al het leukste moment omdat hij echt ongeduldig is daarin, heerlijk om te zien dat die druk staat te gebaren naar zijn zaakje :-)Als hij dan eindelijk helemaal klaar is voor de douche dan blijft die je aankijken totdat je zegt dat het goed is, en dat hij onder de douche mag. De deur maakt hij zelf open en achterstevoren loopt hij de douche in. De deur maakt hij dan uiteraard netjes dicht. Vervolgens gaat hij dan parmantig onder de douche staan... echt staan te genieten.. geweldig om te zien.
Uiteraard moet papa op een gegeven moment ook de douche in aangezien hij me dan nat kan gooien met een bekertje, dat vind die helemaal te gek, en staat dan te schaterlachen.
Elke ochtend deze kleine momenten zijn echt het leukste... dat wou ik even kwijt
Het zal wel een fase zijn.
Momenteel is Tye dikke grote paniek aan het zaaien op zijn slaapkamer, schreeuwen, krijsen en hard huilen zonder een traan op zijn gezicht. De laatste dagen wil het mannetje niet voor 10 uur gaan slapen en dat moet maar eens afgelopen zijn. Momenteel is het 21:03 en mijnheer is nog niet klaar met zijn strijd. Is dat nou niet moeilijk?? ja dat is verschrikkelijk moeilijk maar goed, uiteindelijk wel beter voor hem aangezien die gewoon zijn slaap nodig heeft.
Zo vrolijk als dat die heel de dag is geweest zo (ik ben zijn papa dus mag ik dat zeggen) zo vervelend en irritant is hij nu.... ja sorry... zo voelt dat nu eenmaal af en toe. Maar goed, we zien wel hoe lang die het gaat volhouden, en anders gaat het een lange nacht worden voor allemaal hier :-)
Op het potje piesen
Zoals ik enige tijd geleden al schreef, voor kleine mannen is een piemel een mateloos interessant dingetje. Leuk om mee te spelen ook. Na een grondige observatie van het eigen apparaat(je), vond Tye het vanavond tijd om over te gaan tot bewuste aktie.
Papa en mama hebben de laatste weken zichtbaar enthousiast zitten plassen én Tye heeft goed gekeken. Het potje in de badkamer heeft langzamerhand aan populariteit gewonnen, Tye ging er tijdens onze toiletmomenten zo nu en dan al op zitten. Soms in de breedte, soms achterstevoren en soms met zijn pamper nog aan.
In de badkamer was het vanavond een heen en weer rennen van en naar het potje. Moeders deed vliegensvlug een kosten-batenanalyse en al snel rende Tye in zijn blote billen richting potje. In één vloeiende beweging, recht op zijn doel af. Een kleine schijnbeweging om piemel in het potje te krijgen en.... jawel...een heus, piepklein plasje...op het potje....! Woooowieeee, ik ben zo'n trotse mama! Niet te geloven, hoe blij je kunt worden van één plasje!
Ik was trouwens niet de enige die er blij van werd. Tye was ook blij. Blij toen hij het potje op zijn kop naar de wc droeg. Trots toen hij de laatste druppels over de bril liet lopen. Euforisch toen hij door mocht spoelen.
Plassen is zoooo leuk! (en pampers zijn ook best praktisch)
Basta finito
Het einde kwam langzaam dichterbij, maar nu is het toch echt gebeurd. Na bijna 16 maanden is er een einde gekomen aan het borstvoedingsavontuur. Tye heeft, zoals wij hoopten, zelf besloten dat het welletjes was.
Ivm allergieën in de familie hadden we ons voorgenomen om het voeden minimaal een half jaar vol te houden. De lusten bleken groter dan de lasten en ook het tweede half jaar vloog voorbij. Tye die na een drukke dag op het kinderdagverblijf thuis eerst zijn troost zocht aan de borst. 's Avonds nog even 'tutten' en tot rust komen voor bedtijd. 's Ochtends samen maximaal uitslapen, niemand die het bed uit hoefde om een fles te maken. Papa en mama lagen nog voor pampus en Tye deed zelf zijn ding.
Het voedsel dat Tye overdag aangeboden kreeg smaakte naar meer en na zijn verjaardag ontdekte Tye allerlei andere lekkere drankjes. Tye vond steeds vaker zijn troost in een grote fles karnemelk en meldde zich zo nodig voor een dikke knuffel. Prima zo!
Terugkijkend ben ik/ zijn we trots en tevreden dat ik Tye zolang heb kunnen voeden. Het was leuk, intiem en ging (meestal) makkelijk. De grapjes en ritueeltjes tijdens het voeden zullen me nog lang bij blijven. Helemaal geweldig, knorren omdat het niet snel genoeg gaat, of kleine handjes die in je zij porren om er beter bij te kunnen...
Ach ja, een beetje sentiment is er wel, maar het is ook fijn dat mijn lijf weer helemaal míjn lijf is. Missie geslaagd! Borrel verdiend...
Dingen die ZE pas zeggen als je al zwanger bent
Het is mij de laatste tijd behoorlijk duidelijk geworden dat er 2 soorten vrouwen zijn; vrouwen die ooit zwanger zijn geweest en ongeschonden vrouwen.Tot een jaar geleden behoorde ik tot de 2e categorie, inmiddels (het moge duidelijk zijn) tot de 1e.
Deze eerste categorie vrouwen schijnt er een universele, geheime code op na te houden. Dingen die je nooit eerder hebt gehoord en lichamelijke sensaties die je niet voor mogelijk hield worden in vol daglicht gezet op het moment dat de zwangerschapstest nog ligt te drogen.
Ik kan er een heel mooi verhaal van maken, maar voorbeelden helpen waarschijnlijk beter:
- Je zweet de eerste dagen na een bevalling als een otter en ruikt als een uitje.
- Kind-lief ruikt de uitjes en ziet je als een grote melkfles.
- Een knip doet dan misschien niet pijn, lang leve de adrenaline, maar de herstelwerkzaamheden zijn een bevalling op zich.
- Het bevallen zelf is niet erg, maar de weeen die daaraan vooraf gaan...
- Na de bevalling moet je opnieuw "leren" plassen en enige tijd na de bevalling kun je er niet meer mee stoppen. Een niesbui is kort na de bevalling je grootste vijand.
- Je buik verandert na de bevalling in een lege verzameling, het duurt even voor je buikvel weer lekker strak zit. Dit is iets waar ik nooit over nagedacht had.
- ... en er zijn inderdaad mensen (met name vrouwen) die je achter een kinderwagen met vers kind zien lopen en je toch vragen of je bijna uitgerekend bent.
- Wij hebben er een huisgenoot bij gekregen, de hele familie heeft een kindje gekregen en de familierollen moesten opnieuw gedefinieerd worden. Ouders zijn veranderd in grootouders, broer en zussen in oom en tantes. Tjarko en ik zijn beiden niet meer de jongsten van de familie. Er groeit een nieuw takje aan de stamboom en dat verdient (en krijgt) alle aandacht.
Ik heb al deze dingen opgeschreven toen Tye vers van de pers was en weet nu waarom je er nooit iemand over hoort praten. Ik zou het een jaar geleden nooit geloofd hebben, maar echt, de zaken die ik hierboven beschrijf zijn stilletjes naar een uithoek van mijn brein verhuisd, ik ben ze simpelweg vergeten. Dit berichtje staat al maanden te wachten tot ik het een keer plaats. Eerder plaatsen was voor mij geen optie, ik wilde dat mensen uit mijn omgeving zich zorgen zouden gaan maken. Na ruim een jaar ben ik klaar om, met tevredenheid, terug te kijken. Een kind krijgen is fantastisch, mooier en stukken intenser dan wij ons voor konden stellen. Ondanks de vermoeidheid die bij tijd en wijlen opsteekt voelen we ons prima, we zijn blije en trotse ouders, maar Tjarko en ik willen gevraagd en ongevraagd een realistische kijk op het ouderschap geven...
Testrit...??
Een beetje irritant begint het nu wel te worden. Tye heeft al sinds onze vakantie in september niet meer doorgeslapen. Althans, niet wanneer hij thuis is. Iedere nacht, meestal werd hij aan het begin van onze nacht (rond een uurtje of 1) even wakker. Op zich geen probleem, want wij zijn geen vroege vogels. Maar de laatste week loopt het een beetje de spuigaten uit.
We hebben 1x de fout gemaakt om hem in bed te nemen, helemaal fout natuurlijk, maar ja doodmoe en dan moet je wat. De nacht erna was natuurlijk pas echt drama. 2x wakker die nacht en dan echt gillen en krijsen, 2 uur aan een stuk. Pffff...
Wat het echt irritant maakt is dat Tye bij zijn opa's en oma's wel slaapt. Geen probleem, de hele nacht door tot een uurtje of 9 's ochtends... Volgens mij worden we behoorlijk uitgeprobeerd, maar ik kan wel vertellen dat onze accu behoorlijk leeggezogen wordt op dit moment.
Vanavond hebben we Tye's bed verschoven, ander beddengoed, zelfde bedritueel. In de hoop dat Tye, in een iets veranderde situatie, net als bij opa en oma lekker doorhaalt. Vannacht proberen we de tactiek met de lange adem, desnoods slapen we in de huiskamer, maar slapen zullen we...
Wordt vervolgd...
Tye 1 jaar!!!!
Tye 1 jaar, een briefje van een hele trotse moeder aan de hoogste nieuwe binnenkomer!
Zeg kleine Tye, daar ben je dan!
Al een jaar, pas een jaar, maar zonder jou bestaat niet meer.Een jaar geleden kon ik me niet voorstellen dat er zo'n intens, onvoorwaardelijk gevoel kon bestaan. De grote roze wolk is langzaam neergedaald en is nu niet meer dan een laagje roze mist. Iedere dag verras je ons weer met een nieuw kunstje of een ondeugende glimlach. Daarmee tover je steeds weer een glimlach op mijn gezicht en geef je mijn geluk een gouden randje.
Ik heb de gewoonte om dingen die me dierbaar zijn een troetelnaam te geven. Jij hebt in het afgelopen jaar al behoorlijk wat bijnamen versleten. Je begon al snel na jouw geboorte zachte geluidjes te maken en werd ons piepkleine piepje. Het duurde niet lang voor je ging kruipen, als wij op je af kropen kwam je ons strijdlustig tegemoed. Je was geen klein piepje meer, maar werd ons eigen Tyegertje. Tegenwoordig noem ik je vaak Pinkeltje, omdat je als een mini-mensje rechtop door de kamer stapt. Soms ben je ook mijn boevenkindje, ons mini mannetje, een Rikkerdingetje. Maar, de mooiste naam is jouw eigen naam en die zul je altijd houden; Tye Rikkerink. Ik hoop dat je jouw naam met trots zult dragen.
Het eerste jaar zit erop en je ziet eruit alsof je het wel leuk vindt bij ons. Mijn geluk is compleet als je 's ochtends (te) vroeg boven mijn gezicht komt hangen om een kus te geven, of 's avonds (te) laat je armen uitstrekt om nog eens flink geknuffeld te worden.
Ook in het leven van jouw opa's, oma's, tantes en oom heb je een onuitwisbare indruk gemaakt. Waar en bij wie we ook komen, met jouw schaterlach betover je de wereld om je heen.
Lieve Tye, wat de toekomst ook brengt, wat voor streken je ook uit zult gaan halen, hoe eigenwijs je ook zult zijn, die fantastische papa van jou en ik genieten van je en we gaan iedere dag meer van je houden!
Groei maar lekker door kleine dreumes, voor je het weet mag je 2 kaarsjes uitblazen.
Ik vind het fantastisch dat ik jouw mama mag zijn!Bijna 1 jaar papa
Nog 2 dagen en dan ben ik officieel 1 jaar papa en Tye uiteraard geen baby meer maar al een echte vent!! Zoals mensen aan het begin van de geboorte zeiden dat je er maar vooral intens van moet genieten dat hij zo klein is, die hebben helemaal gelijk. Wat gaat zo'n jaar enorm snel voorbij!! Soms heb ik het idee dat ons menneke er pas een paar maandjes is maar dan zie je hem druk rondlopen achter zijn auto en tegen alles duh duh duhhhh roepen en weet je dat die toch echt alweer 1 jaar hier in huis is. In dit jaar heeft mijnheer al 2x gevlogen naar o.a. Kopenhagen en Portugal wat hem erg goed af ging, en voor ons was het ook goed te doen, voornamelijk door de aanwezigheid van zeer goede vrienden op allebei de vakanties. Er is zoveel gebeurd en elke dag is het weer een feestje om Tye weer wat te zien leren. Zoals b.v. vanmorgen toen hij voor het eerst mij uit aan het zwaaien was.... en ik kan je zeggen... dat doet je wel wat. Elke ochtend haal ik hem uit bed waar hij dan al staat te wachten met zijn armpjes omhoog om een knuffel te geven. Niks is fijner dan het menneke op je schouder hebben liggen waar hij lekker ligt te rusten en dat hij je een kusje (lees open mond pakkerd) op je gezicht geeft.
Zaterdag met de intocht van Sinterklaas gaat Tye zijn 2de levensjaar in waarin hij gaat leren lopen, praten en waarschijnlijk nog eigenwijzer wordt dan hij nu al is.. pfff wat een sterk mannetje is het qua lichaam en mentaliteit. Kortom, we gaan een geweldig jaar tegemoet en ik heb zin om samen met Geertje & Tye weer allerlei avonturen aan te gaan.
Er is niks mooiers dan een lach
Als je hier geen lach van op je gezicht krijgt in de morgen dan weet ik het ook niet meer. :-)Prik!
Tye heeft vanmiddag zijn eerste inentingen gehad, na de geboorte en de hielenprik alweer een trauma erbij.
Ik had hem goed voorbereid op de prikken die hij zou krijgen, heb hem vanmorgen al verteld dat hij vanmiddag niet blij zou zijn... Maar alle voorbeidingen ten spijt, hij schrok behoorlijk toen hij vanmiddag een naald in zijn rechter bovenbeentje kreeg. Het lieve rose gezichtje verkleurde in recordtijd naar rood en werd daarna lichtelijk paars. De mooie grote ogen werden nog 2x zo groot en er werd een nieuw record gevestigd qua decibellen. ...Allemaal voor het goede doel...maakte ik mezelf wijs en dat was dan ook wat ik tegen Tye zei in een poging om hem tot rust te brengen. Nauwelijks bekomen van de eerste schok volgde de 2e naald, nu in het linker been. Toen een (zo mogelijk) nog heftigere reactie. Ik heb Tye niet eerder zo benepen zien kijken. Arm mannetje! Eenmaal uit de ijzeren greep van de verpleegkundige ontsnapt heb ik zijn beentjes gemasseerd, maar wat Tye betrof was de liefde duidelijk even bekoeld. Ik zou erbijna een schuldgevoel van krijgen. Gelukkig deed een slaapje wonderen. Er kon vanavond zelfs weer een bescheiden lachje vanaf. Tye heeft vanavond een lekkere panadol gekregen en ligt nu een beetje rozig in zijn wiegje. Helemaal lekker lijkt hij zich nog niet te voelen, maar ik denk dat hij er wel overheen komt...ooit...Een moeilijke avond
Gisteren kwam ik lekker vroeg thuis rond een uurtje of 6 om met Tye te gaan knuffelen. Heel de dag was die enorm lief geweest en hij was net klaar met zijn "eten", toen hij begon met huilen... voor ons was dit eigenlijk nieuw aangezien die altijd even lekker gaat brabbelen na het eten en zijn ogen uitkijkt naar alles om zich heen. Gisteravond dus niet.. huilen huilen en nog eens huilen. Onze kleine man was niet te troosten. Uiteindelijk hebben we hem in badje gedaan, temperatuur meten (niks aan de hand) en hem geholpen met dikke scheten (dat kan die erg goed) en boeren laten (hielp iets) niks van dit alles hielp echt en er zat voor Geertje dus niks anders op, dan hem telkens borstvoeding te geven aangezien die bleef zuigen en aangaf dat die bij mama wou zijn. We gingen al rekening houden met een onrustige nacht :-(
Echter om 12 uur ging hij (terwijl hij sliep) naar zijn bedje toe en tot vanochtend half negen heeft die heerlijk geslapen!! Nu zijn we het al gewend dat die lekker doorslaapt maar dat die heel de avond aan het huilen was, is echt nieuw. We weten nu eigenlijk nog niet wat er aan de hand is/was maar dat hij dan toch lekker slaapt is wel echt een zegen. En laten we eerlijk zijn.. als hij je smorgens weer aankijkt zoals hier op de foto dan kan je toch niet boos worden op hem :-)
2 Weken...
Vandaag is het al 2 weken geleden dat wij voor de eerste keer naar onze kleine man mochten kijken. 2 Weken al, 2 weken pas...Het lijkt alsof Tye al tijden bij ons is, maar tegelijkertijd zijn we nog steeds absolute beginners als het om praktisch ouderschap gaat. Kleine dingen die en moment van onzekerheid veroorzaken; Hoe strak moet zo'n luier? Verwennen we hem als we meteen opspringen zodra hij begint te huilen? Maken we er een watje van als we hem toch een kruikje geven 's nachts? Heeft hij echt nu alweer honger? Etc, etc.
Ondertussen doen we de meeste dingen, denk ik, wel goed. Want het menneke groeit al behoorlijk en is meestal dik tevreden. Als je vergelijkt hoe hij er 2 weken geleden uitzag en nu uitziet dan is dat echt een enorm verschil. Het pakje dat Tye direct na zijn geboorte aan kreeg, en toen toch echt aan de grote kant was, zit nu ongeveer vol. Wangen die wat voller worden, oogjes die na de voedingen steeds langer blijven staren, het achterwege blijven van hysterisch huilen bij de wasbeurten (want ach, dat kennen we nu wel ongeveer), een kruik die eigenlijk niet meer nodig is omdat hij al zelf op temperatuur kan blijven... Pfff... weer een cliche die klopt... Wat groeien ze toch snel...
En om het vast te leggen nemen we iedere 2 weken een foto, op de bank, met knijn. (...en nog een foto om te laten zien dat Tye nog steeds een mooi menneke is dat ook gewoon rechtuit kan kijken...)
Update 30-11-07: Vanmorgen naar het inloop-weeguurtje gegaan op het consultatiebureau. Vorige week donderdag is Tye voor de laatste keer gewogen; 3550 gram, vandaag 4070 gram. Ruim een halve kilo meer man in 8 dagen tijd. ...Niet slecht, al zeg ik het zelf...
Tye Rikkerink 15 november 2007
Ja ach... ik denk dat woorden niet kunnen vertalen wat ik voel dus daarom probeer ik het maar met wat foto's. Vandaag om kwart voor zes is ons zoontje Tye geboren. Beelden zeggen meer dan woorden... want die schieten me even tekort.
Steun trekken
Sinds afgelopen donderdag ben ik met zwangerschapsverlof. of althans thuis. Ik begin met een paar vakantiedagen en a.s. woensdag gaat het officiele verlof in. Woensdag is het volgens de berekeningen precies 1 jaar en 4 weken voor de 1e verjaardag van onze Mini. (Je ziet wel, ik weet nu al niet hoe ik mijn tijd moet vullen...)
Afgelopen woensdagavond mijn wekker onklaar gemaakt. Gezien Tjarko's reactie kennelijk iets te demonstratief... En daar zat ik dan donderdagochtend om iets over 6-en, op het randje van ons bed. Klaarwakker... Leuk!
Mijn nachtritme is al enige tijd redelijk verstoord door alle toiletbezoeken en de in het gebruik toch niet zo heel praktische nieuwe vorm van mijn buik. Dus maar opgestaan om beneden op de bank een bakje thee en slechte ochtend-tv te consumeren. Alles tbv de nachtrust van de vader in spe, die heb ik eenzijdig tijdelijk heilig verklaard. Zou niet fijn zijn als hij tegen de tijd dat we echt in actie moet komen volledig uitgeput is door mijn woelige, korte nachten.
Donderdag dus een lege agenda en bewust geen plannen. Cold turkey!
De ochtend was traag, nog even terug in bed gekropen. De middag gevuld met het bereiden van een ambachtelijk maaltijd, hutspot met hachee en vers gemaakte appelmoes. Ik wist niet dat ik het in me had, maar je moet iets als je niets te doen hebt... En toen was het alweer avond...
Dag 1 zit erop; niet eens ingelogd op mijn werkaccount, geen mails meer gestuurd met dingen die ik misschien vergeten ben over te dragen, thuis ook niet teveel gedaan...Ik begin er langzaam vertrouwen in te krijgen dat ik hier wel aan kan wennen...
Wordt waarschijnlijk wel vervolgd (...,want tijd zat...)
De zwangerschapscursus
De afgelopen weken zijn we alweer tweemaal naar de zwangerschapscursus geweest en ik weet nog niet wat ik er precies van moet denken. Toen Geertje vroeg of ze alleen moest gaan of dat we samen naar de partner versie van de cursus gingen, had ik gelijk aangegeven dat ik wel mee wou. Tot nu toe is het zeker nuttig en is het ook leuk om in een zaal te zitten met allemaal stellen die (in ons geval) allemaal hun eerste kindje krijgen, wat er verder gaat gebeuren zien we vanzelf wel.De reden waarom ik dit berichtje schrijf is dat ik bijzonder veel moeite heb met de huidige mevrouw die de cursus geeft... je kent het type wel... zo iemand die ontzettend jeukt door de manier van praten en bewegen. Waarom is het nu zo dat een hoop van die mensen die met baby's en alles eromheen werken vaak van die pluizige (beetje wereldvreemde) figuren zijn?? Is dat omdat ze zelf nog kind zijn of wat...??
Afgelopen donderdag hadden we ook een kennismakingsgesprek met de kraamzorg en 1 van de zaken die we erg duidelijk hebben gemaakt is dat we dus absoluut niet zo'n figuurtje straks een week in huis willen hebben. De mevrouw die het gesprek afnam had snel in de gaten dat we over dit punt erg serieus waren :-) G en ik weten gewoon dat als er zo'n persoon langer dan een paar uur in onze omgeving is dat dat niet gaat werken (netjes omschreven) Maar goed.. morgenavond weer cursus en ik hoop dat er iemand anders is want die we nu hebben neem ik niet zo serieus en dat zou wel moeten.
De eerste vliegreis
Afgelopen week waren we op vakantie naar Italie en dat deden we met het vliegtuig aangezien je meestal tot week 36 nog mag vliegen. Wat erg grappig was bij het landen in Pisa was het feit dat Geertje hard begon te lachen toen het vliegtuig iets te hard neerkwam op de wielen.... blijkbaar had onze mini dat in de gaten en begon als een gek te schoppen :-) De laatste weken is het sowieso een ontzettende druktemaker, want elke avond en ochtend is het 1 grote speeltuin in de buik van Geertje. Op de terugreis in het vliegtuig was het ook heel duidelijk van buitenaf te zien en zag je de buik alle kanten op gaan!! Ik ga proberen om dit eens te filmen ofzo want het is een erg grappig gezicht.
We zijn overigens wel erg bang dat de mini straks in de open buitenlucht ook zo druk is hahaha want dan krijgen we er onze handen vol aan :-)
Verder gaat alles helemaal goed en gaan we vanavond naar de eerste gymles of hoe zoiets ook mag heten. Ik ben erg benieuwd hoe ik dat ga vinden... ik hoop dat er niet al teveel grijze wollen sokken figuren bij zetten die mantra's gaan opvoeren of is dat iets van vroeger?? ;-)
De komende weken ga ik proberen wat meer mijn ervaringen als aankomende papa hier neer te zetten.. ik kan me er nu nog bijzonder weinig bij voorstellen maar het komt wel allemaal erg dichtbij en dat maakt het wel erg spannend maar ook enorm leuk! Kortom.. wie weet vanaf nu wat meer verhaaltjes.
Werken boven een verloskundige praktijk
Uit de titel van dit bericht blijkt waarschijnlijk al waar mijn kantoor zit :-) Af en toe heeft het wel voordelen om boven zo'n praktijk te werken. Gisteren bijvoorbeeld, moesten we de deur open maken voor 1 of andere mevrouw die 2 grote plastic tassen vol knuffels kwam afleveren. De tassen zaten met een simpel touwtje dichtgeknoopt en aangezien mijn medewerker (dochter 1,5) en ik (aankomend papa) die knuffels wel kunnen gebruiken en ze sowieso gratis worden weggeven bedachten we ons geen twee keer en hebben we onszelf allebei op 3 knuffels (in zoveel kleuren kwamen ze) getrakteerd.
Ohoooo dat mag niet he...
Tevens is de geboortekaartjes muur in de hal ook erg leuk om te zien wat voor kaartjes mensen allemaal verzinnen om hun nieuwe aanwinst wereldkundig te maken. Niet dat we hier al mee bezig zijn maar het is wel leuk om elke ochtend langs te lopen.
Kriebels
Zo nu en dan krijgen we even de gelegenheid om even door mijn vel te kijken of te luisteren, maar een paar dagen na het bezoek aan de verloskundige is alles eigenlijk weer redelijk normaal. Hormonaal vlieg ik zo nu en dan lichtelijk uit de bocht, mijn "eigen" broeken passen al een paar weken niet meer, mijn favoriete shirtjes die langzaam in navelshirtjes veranderen...
Kortom tastbaar bewijs dat er iets in mijn buik aan het groeien is, is er (rationeel gezien) voldoende, maar dat echt kunnen bevatten is toch echt zwanger zijn voor gevorderden.Gelukkig was het gisteren eindelijk zo ver, ik zat in mijn favoriete positie, een beetje opgekruld op een keukenstoel en kennelijk zat dat niet helemaal lekker ofzo. Mijn favoriete positie is blijkbaar niet zo populair bij mijn huidgenoot. Plotseling een kriebelend gevoel, kleine stootjes in mijn onderbuik... Een heel geruststellend klopje, erg lachwekkend! Maar boven alles fijn, want het werkt dus nog allemaal! Ik durf weer een beetje meer te beseffen dat er echt een mini in de maak is.
